Marvin Hokstam Baapoure maakte in juli 2026 zijn debuut als auteur met de historische thriller Het Punt. Als oprichter van AFRO Magazine geeft hij al jaren een podium aan de Afro-gemeenschap. Nu ligt zijn eigen boek op tafel. Voor AFRO Magazine ging hij in gesprek over zijn schrijverschap en wat hem bezighoudt.

Dit artikel is onafhankelijk van Marvin Hokstam Baapoure geschreven en geredigeerd. De redactionele regie lag volledig bij de interviewer.

Tekst: Mariam Lo-Fo-Wong

Het Punt. is meer dan een historische thriller. Voor Marvin Hokstam Baapoure gaat zijn boek ook over dekolonisatie: het terughalen van verhalen en perspectieven die volgens hem zijn weggedrukt. Hij hoopt dat Zwarte mensen hun geschiedenis breder gaan zien dan alleen vanuit het slavernijverleden. Niet alleen als nazaten van mensen die zijn geslaafd, maar ook als nakomelingen van leiders en koningen met een geschiedenis die daaraan voorafgaat. In zijn boek introduceert Hokstam Baapoure een nieuw woord: geslaafde, zijn vertaling van enslaved.

Marvin Hokstam Baapoure is journalist, schrijver en oprichter van AFRO Magazine en het Broos Instituut voor Afrocentrische Studies en Onderzoek. Hij is geboren in Suriname, werkte in het Caribisch gebied en woont sinds 2012 in Nederland. Het Punt. (juli 2026) is zijn eerste boek: een historische thriller.

Wanneer wist je: dit boek moet ik schrijven?

Ik wist altijd dat ik een boek wilde schrijven, alleen wist ik niet waarover. In 2012 verhuisde ik vanuit het Caribisch gebied naar Nederland. Ik woonde in Amsterdam-West en hield ervan door de stad te wandelen. Ik genoot van de geschiedenis, de oude gebouwen en de historische wijken. Tijdens een wandeling over de Lindengracht zag ik ineens een gevelbeeld van een Zwarte man. Dat raakte me. De gedachte, dat Zwarte mensen pas met de migratie rond de Surinaamse onafhankelijkheid naar Nederland kwamen, is diepgeworteld. Maar daar stond ik, midden in Amsterdam, voor een beeld van een Zwarte man. Ik ontdekte dat dit beeld al eeuwen deel uitmaakte van het Amsterdamse stadsgezicht. Dat zette iets bij mij in beweging: wij liepen hier dus al die tijd al rond. Vanaf dat moment kreeg het verhaal steeds meer vorm, ook door mijn eigen ervaringen en wat ik in het nieuws zag. Ik kan me de eerste keer nog herinneren dat ik zwarte Piet weer zag. Ik had zwarte Piet bijna dertig jaar niet gezien. Kom je vanuit het Caribisch gebied naar Nederland en is die rotzooi er nog steeds.

Als ik het zo hoor, lijkt het erop dat AFRO Magazine in dezelfde periode ontstond. Hoe ging dat samen?

AFRO Magazine was voor mij een uitlaatklep, maar ook een stukje bewustwording van mezelf. Ik ben opgeleid tot journalist en deed daarvoor alleen journalistiek: schrijven vanuit feiten. En opeens begon ik te schrijven vanuit mijn identiteit. Door mijn werkzaamheden voor AFRO Magazine is het boek ook gaan groeien. Aan de andere kant stond AFRO Magazine het boek ook in de weg. Er zijn mensen die een boek in twee, drie jaar kunnen schrijven, maar ik focuste me op AFRO Magazine. Het boek gaf ik tijd wanneer ik tijd had. Als ik met vakantie was, zat ik eraan te schrijven.

En als je kijkt naar de artikelen op AFRO Magazine en naar het verhaal van Het Punt.: zie je een rode draad daartussen?

Absoluut. Er is veel dat ik met AFRO Magazine heb meegemaakt en dat een weg heeft gevonden in het boek. Ik zou niet iets specifieks kunnen noemen, maar AFRO Magazine heeft een heleboel deuren voor mij geopend. Op een gegeven moment schrijf ik ook over die deuren. Dat is AFRO Magazine. AFRO Magazine heeft me naar mezelf, naar de journalistiek en naar de wereld laten kijken vanuit een heel ander perspectief dan ik gewend was. Journalistiek heb ik geleerd om me te focussen op het nieuws, geen onderscheid te maken en objectief te zijn. Met AFRO Magazine ben ik subjectief bezig, maar wel bewust subjectief.

Er zijn verborgen deuren in je
Ga door ze heen

Het Punt.

Wat is schrijven voor jou?

Schrijven is alsof je een chauffeur bent. Van een bus. Zonder bestemming. En mensen stappen in de bus. Ze hebben geen idee waar je naartoe gaat rijden. Jouw truc is om die trip zó interessant te maken dat ze niet willen uitstappen. Totdat ze aankomen op de bestemming die jij in je hoofd hebt, maar waarvan zij geen idee hadden. Mijn uitdaging is: hoe hou ik jou in de bus? Hoe zorg ik dat je blijft zitten en niet halverwege uitstapt? En als we aankomen, moet je niet willen uitstappen. Dan wil je met me blijven praten. Met het boek nog in je hand.

Welke momenten tijdens het schrijven van Het Punt. raakten je het meest?

Mijn ervaringen in het noorden van Ghana heb ik verwerkt in het boek. Dat is levensecht. Er waren echter ook verhalen die ik pijnlijk vond om te schrijven. En ook weer machtig om te doen: verhalen uit onze geschiedenis verwerken, samenbrengen of een andere wending geven. Ik wil de echte verhalen vertellen. Er is veel fictie in Het Punt., maar die fictie is wel gebaseerd op waarheid. Een heleboel wat ons als Zwarte mensen is aangedaan, is onder de mat geveegd. Eurocentrisme heeft die verhalen weggedrukt. Er waren verhalen in mijn binnenste waarvan ik niet eens wist dat ze daar zaten. Ik weet niet waar ik die dingen vandaan haalde. Maar ze waren er. In Ghana zeiden ze: het is een taak die je hebt, de verhalen die nooit zijn verteld te vertellen. Vanwege mijn karakter is het mijn taak om dingen op hun kop te zetten. En nu die twee samen zijn gekomen, ga ik niet in de weg staan.

Wat bedoel je daarmee?

Ik leef vanuit ideologie, maar ik leef ook organisch. Ik laat me, zeker tegenwoordig, leiden. Natuurlijk heb ik een planning met mijn leven. Maar organisch betekent voor mij: het leven beweegt en je beweegt mee. Ik zit de flow niet in de weg. Ik zit die verhalen niet in de weg. Ik zit zeker die taken niet in de weg. Door mijn ervaringen word ik heel selectief. Elke dag selectiever met wie ik in mijn aura toelaat. En behalve dat ik heel weinig mensen toelaat, doe ik geen dingen waar ik niet van geniet. Ik doe echt alleen maar dingen waar ik van geniet. Je zei eerder tegen me: ‘Marvin, je hebt een heleboel energie.’ Ik doe alleen maar dingen die mij energie geven. Ik doe geen dingen die mijn energie afpakken. En ik doe een heleboel dingen die mij energie geven. Dus ik heb een heleboel energie.

Wat was het moeilijkste dat je tegenkwam tijdens het schrijven?

In dit boek zit fictie. Ik moest vanuit mijn binnenste putten om dit boek te kunnen volmaken: mijn eigen inzichten gebruiken en mijn inventiviteit aanspreken. Ik vind mezelf niet zo creatief. Dialogen vind ik moeilijk. Je moet echt in de psyche van beide mensen zitten om het verhaal, het gesprek, te kunnen voeren. Dat is ook een van de redenen waarom het zo lang geduurd heeft. Een dialoog heb ik soms wel twintig keer of vaker herschreven. Op een gegeven moment heb ik zelfs een hele dialoog weggegooid. Ik wilde het ook aan de lezer overlaten om zelf in te vullen wat er gezegd zou kunnen zijn.

Er is meer aan mij dan ik doorheb. Ik hoop dat lezers vanuit die gedachte opnieuw naar hun geschiedenis en identiteit gaan kijken.

Marvin Hokstam Baapoure

Wat hoop je met dit boek te bereiken?

Ik hoop dat mensen doorhebben dat we allemaal hetzelfde zijn, dat hetzelfde bloed door onze lijven stroomt. Ik wil het nutteloze van racisme, discriminatie en inferioriteit versus superioriteit blootleggen. Maar het andere, en dat is echt het belangrijkste voor mij: ik wilde de Zwarte gemeenschap een held geven. Een Zwarte held. Dat hebben we niet in de literatuur. Dat is misschien een beetje overdreven. Maar ik wilde een held hebben die jaren vooruit al een planning heeft gemaakt. Ik wilde ons een Zwarte held geven. En hij gaat terugkomen trouwens, in mijn volgende boek.

Een laatste vraag: wie is je doelgroep met Het Punt.?

Iedereen!

---

Bestellen: https://afromagazine.nl/product/het-punt-marvin-hokstam-baapoure