Het was ergens voor de zomervakantie dat studenten ineens begonnen over het geloof. Die ene doordenker die heel slim is maar het niet doorheeft. Die gast die in een paar maanden van de ene politiecel naar de andere verhuisde. Die kleine beinvloedbare hummel die ik zo in huis zou willen halen.
“Gelooft u in god meester?” vroeg die doordenker.
“Heb ik het liever niet over, anders krijg ik morgen boze ouders op m’n dak,” zeg ik en ik wijs met m’n kin naar die kleine beïnvloedbare hummel.
“Ik wil uw mening wel horen,” zegt ze en ze stuurt die hummel weg.
“Kom meester, vertel.”
“Zucht.”
Ik kijk nog voorzichtig rond. Er was niemand anders die ons kon horen.
“Ok goed. Kijk. Uhm, zegt dat boek van jullie niet dat jullie zijn geschapen naar het evenbeeld van God?
“Ja meester.”
“Wat betekent dat in normaal Nederlands?”
“Uhm. Dat wij lijken op God?”
Die doordenker houdt me echt bij.
“Mooi. Dat betekent dus dat jullie Goddelijk zijn. Niet?”
En ik kijk nu die ene aan die iedere week in een andere politiecel zit woont. “WAAROM dan laat je toe dat andere mensen bepalen wat er gebeurt met dat Goddelijke lijf van je? Waarom laat je het om de haverklap opsluiten? Jij bent naar het evenbeeld van God geschapen, wat jouw lichaam eigenlijk een tempel maakt. Waarom gooi je een kerk in een cel?”
Hij kijkt beschaamd weg.
“Wat ik zeg is: Er gebeurt niks met mijn lijf dat niet op niveau is. Niks dat ik niet zelf bepaal. Omdat ik weet wat ik ben. Ik doe ook niks dat benedenmaats is of zonder principe is. Ik naai niemand, bedrieg niemand, benadeel niemand. Ik help anderen en geef veel. Omdat dat Goddelijk is.”
“Dus u gelooft niet in God?” vraagt die ene nog die een strippenkaart heeft voor de politiecel .
Die doordenker heeft inmiddels haar tas gepakt, want haar vriendje staat buiten te wachten. Ze wil weglopen.
“Antwoord je hem voor me? Waar geloof ik in?”
Ze schudt haar hoofd naar hem en knikt naar me.
“God is in ons allen. En u gelooft in uzelf meneer”
En weg was ze.
