Gewoon een zwarte man:I can't breathe

I Can't breathe



Ik keek nog eens goed naar de video en zag mijn vader liggen. Of mijn broer. Helemaal zeker weten doe ik het niet.

Omstanders protesteren. De man op de grond smeekt. De moordenaar kent geen mededogen. Dóód zal hij.

Meteen een nat gezicht en een lopende neus. En een gebroken hart. Was ik maar in de buurt geweest. 

Hoor je mij niet krijsen? Zie je mij niet zwaaiend met mijn armen, gillend door de straten rennen? Samen met al mijn broers en zussen?

Sluit de ramen! Draai de deuren op slot! Wij overspoelen de grachten, klimmen op gebouwen en schreeuwen het onrecht een halt toe. Tot hier en niet verder, wat denkt de wereld wel? Dagen, weken, maanden zullen onze protesten door de steden en dorpen galmen, van hier tot aan de maan en terug, tot bij zijn sterfplek, tot ver overzee.

Het mag nooit weer gebeuren. Het is genoeg geweest, wij zijn niet meer gedwee.

Er is weer één vermoord. Gewoon een zwarte man. 

En weer is er een moeder. Een moeder die nooit meer lachen kan.

Kom, ik zet nog een laatste kopje thee. Morgen weer vroeg op. Laat de slaap de beelden wissen.

Met een beetje geluk, ben ik hem morgen weer vergeten. Mijn vader. Of was het mijn broer?

Mijn boosheid heeft hij niets meer aan. Of mijn verdriet. Geen ene mallemoer.

Hoe vaak wij ook worden vermoord, verpletterd of verpulverd. Het krijgt ons niet klein.

Wij waren de eersten. Wij zijn hier om te blijven. Wij zullen er altijd zijn...