Monique Drielinger is moeder, ondernemer, initiatiefnemer en vooral iemand die gelooft dat verandering niet begint in vergaderzalen, maar in de wijk, in gesprekken op straat, in huiskamers en in dromen van jongeren die vaak niet worden gezien. Als nummer 4 voor BIJ1 in Amsterdam Zuidoost positioneert zij zich nadrukkelijk vanuit die praktijk.
Ze is diepgeworteld in Amsterdam Zuidoost en voelt zich sterk verbonden met de Afro-gemeenschap. Ze kent de kracht van de cultuur: veerkracht, creativiteit, ondernemerschap en saamhorigheid. Maar ze ziet ook de ongelijkheid. Te vaak worden besluiten óver de gemeenschap genomen in plaats van mét haar. Te vaak blijft talent onbenut omdat systemen niet aansluiten bij de realiteit van de mensen.
Wat haar drijft, is rechtvaardigheid. Niet als slogan, maar als dagelijkse praktijk. Ze gelooft dat iedere persoon – ongeacht achtergrond of postcode – dezelfde kansen moet krijgen om te groeien. Ze gelooft dat ouders zich gehoord moeten voelen. En ze gelooft dat ondernemers uit de wijk toegang moeten krijgen tot dezelfde netwerken en middelen als grote partijen.
Ik wacht niet op een plek aan tafel. Ik bouw mijn eigen tafel.”
“Ik ben geen traditionele politica. Ik ben iemand die bouwt. Iemand die ideeën omzet in plannen. Die gesprekken aangaat, ook als ze ongemakkelijk zijn. Haar kracht zit in verbinding: tussen jongeren en kansen, tussen bewoners en beleid, tussen ambitie en uitvoering.”
Related News
Ze wil politiek dichter bij de mensen brengen: begrijpelijk, toegankelijk en transparant. Bewoners moeten niet het gevoel hebben dat ze tegen muren praten, maar dat hun stem daadwerkelijk invloed heeft. Participatie moet geen vinkje zijn, maar een fundament.
Daarnaast staat ze voor economische zelfstandigheid binnen de gemeenschap. De afhankelijkheid van tijdelijke oplossingen moet worden doorbroken. Er moet worden geïnvesteerd in ondernemerschap, talentontwikkeling en financiële kennis, zodat rijkdom, in kennis, kansen en geld, ook in de eigen wijken blijft circuleren.
Voor haar betekent leiderschap geen macht, maar verantwoordelijkheid. Het betekent zichtbaar zijn. Aanspreekbaar zijn. En blijven staan wanneer het spannend wordt. Ze is niet bang om vragen te stellen over eerlijke verdeling van middelen, transparantie in besluitvorming en structurele ongelijkheid.
“Waarom ik? Omdat ik de taal spreek van de straat én van de vergadertafel. Omdat ik de realiteit ken van alleenstaande moeders, zoekende jongeren en startende ondernemers. En omdat ik geloof dat representatie niet alleen gaat over wie er zit, maar over wat die persoon durft te veranderen.”
