Fabian Vroom is geen carrièrepoliticus. Hij staat namens BIJ1 op plek 12 voor de Gemeenteraad van Amsterdam en op plek 3 voor de Stadsdeelcommissie Amsterdam Zuidoost en in het dagelijks leven bestuurt hij een tram bij GVB en ziet hij Amsterdam in realtime functioneren.
Vanuit de tramcabine zie ik de stad in beweging: mensen gaan naar school, werk, zorg en naar huis. In gesprekken en verhalen hoor ik wat er speelt, en ik zie waar plannen in de praktijk landen. Dat is mijn uitgangspunt: afspraken moeten uitvoerbaar zijn en bewoners moeten het resultaat kunnen merken.“
Die dagelijkse praktijk vormt de kern van zijn politieke ambitie. Politiek moet uitvoerbaar zijn, controleerbaar zijn en merkbaar zijn voor bewoners. Geen abstracte visies zonder impact, maar afspraken die terug te zien zijn in de straat.
Naast zijn werk bij GVB is Vroom voorzitter van Keti Koti Verb!ndt, een personeelsinitiatief binnen het vervoersbedrijf. Daar richt hij zich op verbinding, bewustwording rond geschiedenis en cultuur, en sociale veiligheid op de werkvloer. Voor hem is dat geen symbolische rol, maar een bestuurlijke verantwoordelijkheid. Een organisatie functioneert alleen wanneer mensen zich veilig en serieus genomen voelen. Die overtuiging trekt hij door naar de stad. Goed bestuur betekent volgens hem dat bewoners zich gezien weten en dat er duidelijke normen gelden.
Sport speelt eveneens een centrale rol in zijn verhaal. Als actief basketballer ervaart hij dagelijks hoe discipline, zelfvertrouwen en teamgeest mensen sterker maken. In Zuidoost ziet hij sport niet als vrijetijdsbesteding, maar als strategische investering in jongeren. Hij pleit voor hoogwaardige openbare sportplekken die veilig zijn, tot 22.00 uur goed verlicht en toegankelijk voor iedereen. Niet als losse belofte, maar gekoppeld aan strak wijkbeheer zodat voorzieningen schoon, heel en veilig blijven. Sport is geen luxe.
Wonen en stadsdeelvoorrang zijn voor Vroom concrete punten. Hij kondigt aan zijn adviesrecht maximaal te benutten wanneer bouwplannen in Zuidoost voorliggen. Plannen zonder harde afspraken over stadsdeelvoorrang kunnen rekenen op een negatief advies. Waar stadsdeelvoorrang mogelijk is, wil hij de maximale 25 procent vastleggen voor bewoners met aantoonbare binding met Zuidoost, bijvoorbeeld via woonduur. Die afspraak moet worden verankerd in projectovereenkomsten die daadwerkelijk meetellen bij woningtoewijzing. Zonder harde afspraak over die 25 procent is zijn antwoord nee.
Ook buurthuizen krijgen in zijn programma een prominente plek. Vroom beschouwt ze als sociale infrastructuur, even essentieel als wegen en verlichting. Huiswerkbegeleiding, cultuur, ontmoeting en informele zorg versterken volgens hem de wijk en verhogen de veiligheid. Daarom wil hij buurthuizen erkennen als basisvoorziening met structurele financiering. Ze moeten zeven dagen per week open zijn, tot 22.00 uur, zodat jongeren en bewoners daadwerkelijk terechtkunnen. De inhoud moet niet top-down worden opgelegd: bewoners en lokale initiatieven bepalen de programmering, terwijl de gemeente zorgt voor continuïteit en stabiliteit.
Centraal in zijn verhaal staat zeggenschap. Volgens Vroom mogen kansen niet afhangen van een postcode. Hij wil meetbare normen voor onderhoud en veiligheid in de openbare ruimte. Niet alleen sturen op beleidsdata, maar ook op wat bewoners melden. Preventief onderhoud moet standaard worden, niet reactief lapwerk. Daarnaast pleit hij voor een wijkbudget van 50.000 euro per jaar met daadwerkelijk mandaat voor bewoners. Zij beslissen zelfstandig over de besteding in hun eigen straat. In zijn woorden is de buurt geen decor van beleid, maar de opdrachtgever ervan.
Vroom wil de politiek koppelen aan uitvoeringsdiscipline. Hij ziet dagelijks wat werkt en wat niet, zegt hij zelf.
