In een tijd waarin vertrouwen in de politiek onder druk staat, kiest Abdulahi Hussen voor een andere inzet: nabijheid als strategie. Als raadslid en nummer 3 op de lijst van GroenLinks in Nijmegen, positioneert hij zich nadrukkelijk als brug tussen systeem en straat.
Hussen’s verhaal begint niet in de raadzaal, maar in de vlucht. Op jonge leeftijd kwam hij met zijn familie naar Nederland. Als oudste kind nam hij verantwoordelijkheid terwijl hij zelf nog zoekende was.
We begonnen opnieuw, zonder netwerk en zonder kennis van het systeem. Als oudste kind stond ik vaak vooraan om dingen te regelen, terwijl ik zelf nog zoekende was. Die ervaring heeft me gevormd en geleerd hoe bepalend kansen, vertrouwen en ondersteuning kunnen zijn. “
Dat biografische fundament vormt de kern van zijn motivatie.
Hussen stelt zich opnieuw kandidaat omdat hij gelooft dat democratie pas werkt als mensen zich herkennen in wie er aan tafel zit. Representatie is voor hem randvoorwaarde voor vertrouwen.
Als Afro-Nederlander merkt hij hoe zichtbaarheid drempels verlaagt. Wanneer inwoners zichzelf weerspiegeld zien in het bestuur, ontstaat ruimte om verhalen te delen, zorgen uit te spreken en ambities uit te spreken die eerder onuitgesproken bleven. De overheid moet niet over mensen heen regeren, maar naast hen staan.
Eerlijk armoedebeleid als systeemcorrectie
De afgelopen jaren profileerde Hussen zich op sociaal-economische thema’s. Hij zette zich in voor inwoners die vastlopen in regels, schulden of ondoorzichtige procedures. In zijn analyse is armoede zelden het gevolg van onwil, maar vaak van systeemfalen.
In Nijmegen zet ik me in voor een stad waarin mensen niet vastlopen in regels en systemen, maar vooruitgeholpen worden. De afgelopen jaren heb ik me vooral ingezet voor eerlijk armoedebeleid, betere ondersteuning voor inwoners die door bureaucratie in de knel komen en meer kansen voor jongeren. Niet vanuit theorie, maar omdat ik weet wat het betekent als de overheid ver weg voelt.
Hij pleit voor beleid dat ondersteunt in plaats van wantrouwt. Minder bureaucratische drempels, meer maatwerk. Geen papieren werkelijkheid, maar praktische oplossingen. Voor Hussen is dat geen abstract debat, maar een kwestie van rechtvaardigheid: kansen moeten eerlijk verdeeld zijn.
Daarnaast ligt zijn focus op jongeren. Niet als doelgroep voor incidentele projecten, maar als kern van stedelijke ontwikkeling. Investeren in perspectief, begeleiding en talentontwikkeling ziet hij als een langetermijnstrategie voor de stad.
Volgens Hussen wordt potentieel nog te vaak gemist omdat jongeren niet de juiste ondersteuning krijgen of zich niet gezien voelen door instituties. Zijn ambitie is om die kloof te verkleinen, door beleid dat aansluit bij hun leefwereld en door actieve betrokkenheid bij besluitvorming.
Democratie met herkenning.
Wat Hussen onderscheidt, is zijn nadruk op herkenning als democratisch kapitaal. Niet één persoon lost ongelijkheid op, erkent hij. Zichtbaarheid creëert vertrouwen, en vertrouwen creëert participatie.
Voor mij gaat politiek uiteindelijk over nabijheid. Over het gevoel dat iemand naast je staat wanneer het moeilijk wordt. Ik wil me blijven inzetten voor een stad waarin afkomst, huidskleur of achtergrond geen beperking zijn maar een bron van en verrijking voor onze stad. Mijn ambitie is om de komende jaren verder te bouwen aan een Nijmegen waar kansen eerlijk verdeeld zijn, jongeren perspectief krijgen en inwoners merken dat de politiek er ook echt voor hen is.’
Voor Nijmegen betekent dat volgens hem een stad waarin afkomst, huidskleur of achtergrond geen rem vormen, maar onderdeel zijn van de collectieve kracht. Een stad waar politiek niet voelt als een ver weg opererend systeem, maar als een herkenbare partner.
Met zijn hernieuwde kandidatuur kiest Abdulahi Hussen voor continuïteit én verdieping: bouwen aan een stad waar kansen eerlijker verdeeld worden, jongeren ruimte krijgen om te groeien en inwoners ervaren dat de politiek daadwerkelijk naast hen staat.
