Joan de Windt

Berichten van deze auteur

De keti-koti-drukte is voorbij. Dit jaar was ik op een wel heel speciale manier betrokken bij de voorbereidingen. Samen met Stichting Keti koti Tafel (in de persoon van Mercedes Zandwijken) reisde ik het land door (Middelburg, Groningen,Tilburg en Rotterdam) om verslag te doen van de vijf workshops die in elk van deze deze steden werden gegeven aan mensen die zelf een keti koti tafel wilden organiseren.

Joan de Windt is terug en geeft haar mening over tal van zaken zoals daar zijn: rechtse mensen, lange mensen en het woord zwart.

De Venezolaanse ziekenhuisarts Efraim Vegas verandert noodgewongen in een internationaal activist, de enige manier waarop hij zijn land nog kan helpen. Samen met latijnsamerika correspondenten Nina Jurna en Edwin Koopman vertelt hij over de Venezolaanse stand van zaken. Ook Curaçao is als buurland zeer betrokken bij de gebeurtenissen, maar reageert daarop door vluchtelingen gevangen te zetten. Nederland neemt ondertussen een vreemd vage rol in.

Joan de Windt keerde even terug naar Curaçao en interviewde daar drs Richenel Ansano. Kort daarvoor had ze aan de Universiteit van Amsterdam lezingen bij hem gevolgd over Curaçao en de spiritualiteit van toen en nu. Dat smaakte naar meer, en die kans deed zich nu voor.

De Nederlandse huisschilder Bart is een gezellige, zei het wat klagerige spreker.Elke kans die hij krijgt legt hij de kwast neer en komt naar buiten, in de tuin waar ik zit,  om mij verhalen te vertellen over de mensen om hem heen.

Het is lekker druk bij kas di pal’i maishi (het huis van de maisranken). Een wit kunukuhuisje te Barber op Curaçao, waar rondleidingen gegeven worden door Jeanne Henriquez en team over gebruiken en gewoontes tijdens de slaventijd. Kunuku betekent vrij vertaald ‘Platteland’. Een kunukuhuisje werd door de tot slaafgemaakten gebouwd op het terrein rond het landhuis, waar de witte baas in woonde.

Deze donkere dagen voor kerst zijn een mooie tijd om het te hebben over liefde, of het gebrek eraan en de verschillende manieren waarop ik zwarte mensen er in de afgelopen dagen over hoorde praten.

Een roman over racisme door een witte schrijfster van bestsellers voor een wit publiek.

Dertig zwarte mannen. Een foto die opvalt. Waarom eigenlijk? En waarom wordt Joan de Windt daar blij van?

De ketikotitafel is een van de best practices om vooroordelen tussen wit en zwart te vermorzelen, al vijjf jaar. Dat werd gevierd in pakhuis de Zwijger waar Joan de Windt samen met Klaas en Janneke uit Driemond vooroordelen verpulverde alsof het pinda's waren. En wie maalt er nog om een negerkraal als je liefkozend Roetmop wordt genoemd?

Joan de Windt verbaasde zich deze week over al die nonchalante krenkingen die je zomaar in een boek en op tv tegenkomt. Maar het tegenovergestelde, een schrijver met een geweten,  komt ook voor.