Michelle Obama bereidt zwarte afgestudeerden voor op racisme

Michelle Obama, de First Lady van de Verenigde Staten van Amerika heeft zich afgelopen weekend uiterst vrijuit en krachtig uitgesproken over racisme in een openingsrede voor de afgestudeerden van

Ze sprak vrijuit over de vele uitdagingen waar Afro Amerikanen dagelijks mee worden geconfronteerd in Amerika. Ze stak de voornamelijk zwarte afgestudeerden een ongekende riem onder het hart; nooit eerder had een First Lady aan zwarte studenten gezegd dat ze zich moesten voorbereiden op racisme en erboven zouden moeten uitstijgen.

Ze vertelde haar publiek over het verzet dat ze memaakte toen haar man campagne voerde voor het presidentschap. “Als de potentiele eerste Afro-Amerikaanse presidentsvrouwe, werd ik het onderwerp van verschillende vragen en speculaties, en gesprekken die hun basis hadden in de vrees en misrepresentatie van anderen. Was ik misschien te luid of te ontmannelijk? Of was ik te soft, te moederlijk, niet genoeg carriere vrouw?

Haar vrees werd realiteit toen op 28 juli 2008 de New Yorker Magazine een cartoon van haar publiceerde, waarop ze werd getoond als een terrorist met een afro die met haar man Barack Obama, afgebeeld als een moslim in een kufi-gewaad, een deelt. Mrs. Obama is een aan het prestigieuze Harvard afgestudeerde advocaat. Het onverholen racisme schokte haar.

 “Het was een cartoon tekening van mij met een enorme Afro en een machinegeweer,” vertelde ze. “Nou, ja, het was satire, maar als ik echt eerlijk mag zijn, het sloeg me wel even van mijn sokken. Het liet me me afvragen hoe mensen me eigenlijk echt zien.”

Ze vertelde dat de manier waarop ze werd afgebeeld en de invloed die het kon hebben op haar dochters Malia and Sasha haar wel enkele slapeloze nachten bezorgde. “Ik vroeg me ook even af of ik mijn man’s kansen om de verkiezing te winnen verpestte.”

Uiteindelijk vond ze vrede door het van zich af te zetten. “Ik moest al dat lawaai negeren, eerlijk blijven naar mezelf en de rest zou zichzelf oplossen.” Ze deed de dingen die van een First Lady verwacht werden, creatieve en onconventionele dingen die hun weerklank zouden vinden bij gezinnen en kinderen. “Ik maakte een moestuintje, deed de hoelahoep op de White House oprijlaan met kinderen. Ik deed een moederdansje op televisie,” vertelde ze. “Een enorm bevrijdende ervaring.”

Maar na de incidenten van politiegeweld die recentelijk het wereldnieuws haalden, vond ze het belangrijk de Tuskegee studenten te waarschuwen dat “de weg voor je niet gemakkelijk zal zijn.”

“Het is nooit gemakkelijk, vooral voor mensen als jullie en ik. Want hoe ver we ook niet komen, de waarheid blijft dat die eeuwenoude problemen hardnekkig zijn en nooit echt verdwenen zijn. Er zullen tijden zijn … dat je voelt alsof mensen langs je heen kijken of alleen maar een deel zien van wie je echt bent.

is van oudsher een zwarte universiteit, opgericht door de iconische  in Tuskegee, Alabama in 1881. Mrs. Obama’s publiek bestond daardoor voornamelijk uit zwarte studenten.

“Mensen zullen niet altijd de hardwerkende afgestudeerden zien, die hebben geknokt voor hun opleiding, die ervoor betaald hebben en teruggeven aan de gemeenschap. Mensen zullen dat deel van je niet altijd kennen.”

Ze refereerde naar het verzet dat ze meemaakte op weg naar de White House en legde uit: “In plaats daarvan zullen ze veronderstellingen maken die gebaseerd zijn op hun eigen geringe kennis van de wereld.”

“Mijn man en ik weten hoe frustrerend die ervaring kan zijn. We hebben beide wel eens die prik van minachting gevoeld. Mensen die overstaken omdat ze dachten dat het aan de overkant wel veiliger zou zijn dan dichtbij ons; winkelbediendes die ons in de gaten hielden in de warenhuizen; mensen op recepties die aannamen dat wij de bediendes waren; en mensen die onze intelligentie, onze eerlijkheid en zelfs onze liefde voor dit land betwistten.”

Ze maakte het nog duidelijker toen ze de afgestudeerden voorhield dat het ondanks al hetgeen ze zullen bereiken, voor sommige mensen toch nooit genoeg zal zijn. “En ik weet best wel dat die kleine vernederingen niks vergeleken zijn met wat andere mensen door het hele land dagelijks meemaken –die zorg dat je zonder enige reden zal worden gestopt door de politie; de vrees dat je sollicitatie niet behandeld zal worden alleen vanwege hoe je naam klinkt; de hartstollende gedachte dat je je kind naar scholen stuurt waar segregatie is opgeheven maar ongelijkheid nog steeds bestaat; de waarheid dat hoe ver je komt in het leven, hoe hard je ook werkt om een goed mens te zijn, een goede ouder, of een goede burger, het nooit goed genoeg zal zijn voor sommige mensen.”

“(Deze vernederingen) zijn verankerd in tientallen jaren van uitdagingen die maken dat veel mensen gefrustreerd zijn en zich onzichtbaar voelen; die frustraties manifesteren zich nu in gemeenschappen als Baltimore en Ferguson en zo veel andere in dit land.”