{"id":125197,"date":"2025-11-11T18:50:05","date_gmt":"2025-11-11T18:50:05","guid":{"rendered":"https:\/\/afromagazine.nl\/uncategorized\/herdenken-met-kleur\/"},"modified":"2026-01-28T21:28:35","modified_gmt":"2026-01-28T21:28:35","slug":"herdenken-met-kleur","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/herdenken-met-kleur\/","title":{"rendered":"Herdenken met kleur"},"content":{"rendered":"
\"\"<\/a><\/div>

Dit weekend legde ik samen met wethouder Bob Roelofs namens de gemeente Arnhem voor het eerst een krans tijdens de Poppy Day-herdenking in Oosterbeek. Een primeur, naar aanleiding van mijn vragen in de raad over waarom Arnhem, met haar rijke geschiedenis van vrijheid en verzet, tot nu toe ontbrak bij deze internationale plechtigheid.<\/h2>\n

Sommigen vroegen mij waarom dat zo belangrijk is. \u201cHet is toch een Britse herdenking?\u201d
\nNee. Poppy Day is een herdenking van mensen. Van offers die wereldwijd zijn gebracht.
\nEn zolang niet \u00e1lle mensen in dat verhaal worden genoemd, is onze herdenking incompleet.<\/p>\n

Een wereldwijde oorlog, een selectief geheugen<\/strong>
\nPoppy Day \u2013 of Remembrance Day \u2013 herinnert aan het einde van de Eerste Wereldoorlog in 1918. Maar de strijd was allesbehalve uitsluitend Europees. Achter de frontlinies in Vlaanderen, Frankrijk en Itali\u00eb stonden honderdduizenden mannen uit het Caribisch gebied en Afrika, die vochten, sleepten en stierven voor een rijk dat hen als tweederangs burgers behandelde.<\/p>\n

Meer dan 15.000 Caribische soldaten dienden in het British West Indies Regiment;
\n600.000 Afrikanen vochten in de King\u2019s African Rifles en de West African Frontier Force.
\nZe kwamen uit voormalig koloni\u00ebn zoals Jamaica, Grenada, Ghana, Nigeria, Barbados, Trinidad en Sierra Leone. Ze vochten andermans oorlog, in barre omstandigheden en toen ze terugkeerden, werden ze vergeten.<\/p>\n

Hun namen staan niet op de Europese oorlogsmonumenten. Hun gezichten ontbreken in de archieven. Hun offers verdwenen in de marge van de geschiedenis \u2014 letterlijk uitgewist door een wereld die alleen het Europese verhaal wilde onthouden.<\/p>\n

De kleur van vrijheid<\/strong>
\nToen ik in Oosterbeek de krans neerlegde namens Arnhem, voelde dat niet als een ceremonieel gebaar, maar als een correctie van geschiedenis. Mijn aanwezigheid was een signaal: een erkenning dat vrijheid niet wit is.<\/p>\n

We leven in een tijd waarin de geschiedenis opnieuw wordt geschreven \u2014 of eindelijk juist wordt aangevuld.
\nDe verhalen van Caribische en Afrikaanse soldaten zijn geen voetnoot van de Eerste Wereldoorlog; ze zijn een essentieel hoofdstuk. Door hen te vergeten, reduceren we vrijheid tot een Europees privilege \u2014 en moed tot een Europese deugd.<\/p>\n

Herdenken is pas betekenisvol als we ook de ongemakkelijke waarheid durven erkennen: dat dezelfde koloniale structuren die miljoenen mensen tot slaaf maakten, hen later ook naar het front stuurden \u2014 voor een oorlog die niet de hunne was.<\/p>\n

\n
\n

Afbeelding<\/h3>\n
\n
\n \"Arnhem<\/div>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/article>\n

Gedeelde strijd, gedeelde vrijheid<\/strong>
\nDat de gemeente Arnhem nu voor het eerst vertegenwoordigd was bij de Poppy Day-herdenking, is geen symbolische bijzaak. Het is een stap richting inclusieve herinneringscultuur.<\/p>\n

Onze stad ligt in het hart van een regio die bekendstaat om haar oorlogsverleden. De Slag om Arnhem is wereldwijd een symbool van verzet geworden. Maar als we echt de stad van vrijheid willen zijn, moeten we ook erkennen dat vrijheid niet alleen wit bloed heeft gekost.<\/p>\n

Er liggen in Oosterbeek graven van soldaten uit het hele Gemenebest \u2014 wit, Zwart, Aziatisch.
\nHun gedeelde opoffering is de reden dat wij vandaag in vrede en vrijheid kunnen leven.<\/p>\n

Kleur geven aan herdenken<\/strong>
\nHerdenken zonder kleur is geen herdenken. Zolang we selectief zijn in wie we eren, blijven we een deel van de waarheid ontkennen.<\/p>\n

Juist nu Donald Trump actief probeert om Zwarte geschiedenis te wissen \u2014 zoals afgelopen week in Limburg, waar panelen over Zwarte Amerikaanse soldaten in Margraten werden verwijderd \u2014 moeten wij blijven vertellen wat zij willen verzwijgen.
\nDit is geen vergissing, maar bewuste uitwissing. Een poging om zwart heldendom uit het geheugen te schrappen en wit hero\u00efsme als norm te behouden.<\/p>\n

Daarom moeten wij juist nu kleur toevoegen aan herdenken. Want wie zich neerlegt bij kleurloos herdenken, doet mee aan dezelfde ontkenning die Trump probeert te institutionaliseren.<\/p>\n

Daarom ben ik dankbaar dat ik namens Arnhem een krans mocht leggen\u2014 om aandacht te vragen voor de vergeten Zwarte helden, en om de hele geschiedenis te vertellen.<\/p>\n

Mijn hoop is dat dit niet bij \u00e9\u00e9n krans blijft. Dat scholen dit verhaal gaan vertellen. Dat onze monumenten breder gaan spreken. Dat we stoppen met doen alsof koloniale geschiedenis en vrijheid los van elkaar bestaan.<\/p>\n

Pas als we \u00e1lle verhalen erkennen, kunnen we zeggen dat we echt herdenken. Dat is hoe vrijheid kleur krijgt \u2014 en betekenis houdt.<\/p>\n

\n
\n

Afbeelding<\/h3>\n
\n
\n \"Klaproos\"<\/div>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/article>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Dit weekend legde ik samen met wethouder Bob Roelofs namens de gemeente Arnhem voor het eerst een krans tijdens de Poppy Day-herdenking in Oosterbeek. Een primeur, naar aanleiding van mijn vragen in de raad over waarom Arnhem, met haar rijke geschiedenis van vrijheid en verzet, tot nu toe ontbrak bij deze internationale plechtigheid.<\/p>","protected":false},"author":141,"featured_media":138061,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,70],"tags":[],"ppma_author":[2589],"class_list":{"0":"post-125197","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-actueel","8":"category-opinie"},"authors":[{"term_id":2589,"user_id":141,"is_guest":0,"slug":"nnnede","display_name":"Nathalie Nede","avatar_url":"https:\/\/secure.gravatar.com\/avatar\/d3d73f5e9d7ed2929f1f944568d7874177bc36ca88fbb2f4e68195c9512b9af7?s=96&d=mm&r=g","0":null,"1":"","2":"","3":"","4":"","5":"","6":"","7":"","8":""}],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/125197","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/141"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=125197"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/125197\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":138062,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/125197\/revisions\/138062"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media\/138061"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=125197"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=125197"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=125197"},{"taxonomy":"author","embeddable":true,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/ppma_author?post=125197"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}