{"id":109295,"date":"2018-05-17T15:08:03","date_gmt":"2018-05-17T15:08:03","guid":{"rendered":"https:\/\/wpstaging.afromagazine.eu\/mi-na-salone-titi\/"},"modified":"2018-05-17T15:08:03","modified_gmt":"2018-05-17T15:08:03","slug":"mi-na-salone-titi","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/mi-na-salone-titi\/","title":{"rendered":"Mi na Salone- titi"},"content":{"rendered":"
\"\"<\/a><\/div>

Door Kadija Kabba<\/a><\/em><\/p>\n

TOEN IK twee weken geleden om 19.25u aankwam op het eiland Lungi, de luchthaven van Sierra Leone, besloot ik met de speed boat van het eiland naar de hoofdstad, Freetown te gaan. Van een drijvende stijger die heftig heen en weer schokt op het wilde water, overstappen op een speedboat die even wild schokt, is geen peulenschil. Achteraf gezien had ik dus beter gewoon de veerpont kunnen nemen.<\/h3>\n

Met knikkende knie\u00ebn ging ik zitten in de speed-boat. Er werd een veiligheidsvest om m\u2019n bovenlijf\u00a0gedauwd en we vertrokken. Nadat we 15 minuten over de hoge golven hadden gevaren, met wat voelde als een snelheid van 150 km\/u, schreeuwde m\u2019n oom over het harde geluid van het buitenboordmotor\u00a0\u201cDija stand up, the view is nice.\u201d<\/em><\/h3>\n

Ik stond op en wat ik zag was de knikkende\u00a0knie\u00ebn waard. Een berg vol lichtjes die mij uitnodigden aan land te gaan. Stiekem heb ik mijn vaderland een nieuwe naam gegeven; niet meer bergen van de leeuw, maar bergen van het licht. Ik vraag me af hoe mijn voorouders het land noemden…<\/p>\n

\n

In 1462, toen de Portugese \u2018ontdekkingsreiziger\u2019 Pedro de Sintra langs de west- kust van Afrika voer zag hij hoge, groene bergen oprijzen uit de oceaan. Vanwege de statische vorm noemde hij het \u2018Serra de Le\u00e3o\u2019 oftewel \u2018bergen van de leeuw\u2019. Een paar jaar later kwamen de Italianen aan op de berg en vertaalden \u2018Serra de Le\u00e3o\u2019 naar de naam die we vandaag nog gebruiken, Sierra Leone.<\/em><\/p>\n

\n

\"\"<\/p>\n

Ik was hardop aan het nadenken toen de gedachte over de naam van Sierra Leone door mijn hoofd ging. Granny Teneh, een vrouw van bijna 90 en \u00e9\u00e9n van mijn huisgenoten, keek me vol ongeloof aan. \u201cYou are just like her\u201d<\/em> zei ze, \u201cMiss Kadebah you\u2019re a strong lady!<\/em>\u201d vervolgde ze terwijl ze me diep in m\u2019n ogen aankeek.<\/p>\n

Kadija Kadebah is de vrouw naar wie ik vernoemd ben, mijn overgrootmoeder. Granny heeft haar gekend als kind en denkt dat haar geest in mij voortleeft. We lijken volgens haar zowel qua innerlijk als uiterlijk op elkaar.<\/p>\n

Kadija Kadebah was een lieve vrouw die bekend was om haar vrije en progressieve denkwijze maar bovenal om haar sterke zwarte identiteit. Zij was ook altijd bezig met de geschiedenis van het land en de vraag naar de naam van Sierra Leone v\u00f3\u00f3r kolonisatie, boeide haar.<\/p>\n

Als ze nu geleefd had zouden we haar \u2018concious\u2019 genoemd hebben. Ik mag trots zijn dat ik haar naam draag.<\/p>\n

\"\"Hoewel mijn huid onder de tropische zon donkerder is dan ooit, wordt mijn eigen zwarte identiteit hier elke dag op de proef gesteld. Toen ik thuiskwam na voor het eerst \u2018downtown<\/em>\u2019 geweest te zijn, keek ik voor de zekerheid even in de spiegel.<\/p>\n

Op de markt probeerden ze mijn aandacht te krijgen door \u201cHey, white girl!<\/em>\u201d te roepen. Op straat stopten mensen met wat ze deden om even te kunnen staren. Mijn spiegelbeeld stelde me gelukkig gerust. Niet een \u2018white girl\u2019 <\/em>maar gewoon Dija.<\/p>\n

Na bijna drie weken Freetown, weet ik wat het beste helpt tegen het staren; gewoon keihard terug staren. Op de markt weten ze nu ook al beter.<\/p>\n

Vorige week reageerde ik op de aandachtskreet met \u201cMi na Salone- titi, Mi papa na real Salone-man; not-o white girl!\u201d<\/em> Krio voor: Ik ben geen white girl, ik ben Sierra-leoons, mijn vader was een echte Sierra-Leoonse man. \u2018Goed gedaan\u2019 zei ik tegen mezelf toen ik de geschokte blik van de marktvrouw zag.<\/p>\n

Mijn vader, Amara Kabba, is \u00e9\u00e9n van Sierra Leone\u2019s grootste muzieklegendes. Het album \u2018Confront it\u2019<\/em> dat hij in 2003 vlak voor zijn overlijden uitbracht, heeft dit jaar nog een award gewonnen. Dit wist ik, maar ik besefte het pas echt toen ik de reactie van de mensen op het vliegveld zag nadat ik \u201cYes<\/em>\u201d antwoordde op de vraag: \u201cAre you miss Kadija Kabba?\u201d<\/em><\/p>\n

\"\"Sommigen keken me met grote ogen aan en anderen wilden mijn hand schudden. Een taxichauffeur, Mr. Driver, begeleidde me naar de uitgang toen een jonge man hem vastpakte en zei: \u201cTake care of her, okay? Take care of Amara.\u201d <\/em>Mr. Driver knikte heftig.<\/p>\n

Sindsdien hebben vier kranten een artikel over me geschreven, drie radiostations mij ge\u00efnterviewd en ben ik live op tv geweest in het ochtendprogramma \u2018Wake up Sierra Leone\u2019<\/em>. \u201cThe daughter of an icon\u201d <\/em>werd ik genoemd. Vanwege de muziek van m\u2019n vader ben ik hier een soort celebrity.<\/p>\n

Tegen mijn Brits-Sierra Leoonse collega op het radiostation waar ik nu werk zei ik: \u201ceverything here is different.<\/em>\u201d \u201cNo, Dija\u201d<\/em> antwoordde ze, \u201ceverything is opposite<\/em>.\u201d En niets is minder waar.<\/p>\n

\n

Kadija Kabba uit Amsterdam Zuidoost trok enkele weken geleden naar Sierra Leone, om het land van haar vader te leren kennen. Ze deelt hier hoe ze het ervaart.\u00a0<\/em>Dija in Salone<\/p>\n

\n

\u00a0<\/h3>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Kadija Kabba uit Amsterdam Zuidoost trok enkele weken geleden naar Sierra Leone, om het land van haar vader te leren kennen. Ze deelt hier hoe ze het ervaart. Dija in Salone<\/p>","protected":false},"author":1,"featured_media":109296,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[70],"tags":[],"ppma_author":[2583],"class_list":{"0":"post-109295","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-opinie"},"authors":[{"term_id":2583,"user_id":1,"is_guest":0,"slug":"mermar","display_name":"mermar","avatar_url":"https:\/\/secure.gravatar.com\/avatar\/b97554d899a7ce8df2bc286c2f73beda56ebbc97d5d9ced74f7a04498e0fb0d3?s=96&d=mm&r=g","0":null,"1":"","2":"","3":"","4":"","5":"","6":"","7":"","8":""}],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/109295","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=109295"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/109295\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media\/109296"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=109295"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=109295"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=109295"},{"taxonomy":"author","embeddable":true,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/ppma_author?post=109295"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}