{"id":108843,"date":"2020-10-21T07:50:05","date_gmt":"2020-10-21T07:50:05","guid":{"rendered":"https:\/\/wpstaging.afromagazine.eu\/ik-ben-een-zwarte-vrouw-in-een-witte-wereld-die-in-de-zwarte-wereld-wit-is\/"},"modified":"2020-10-21T07:50:05","modified_gmt":"2020-10-21T07:50:05","slug":"ik-ben-een-zwarte-vrouw-in-een-witte-wereld-die-in-de-zwarte-wereld-wit-is","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/ik-ben-een-zwarte-vrouw-in-een-witte-wereld-die-in-de-zwarte-wereld-wit-is\/","title":{"rendered":"Ik ben een zwarte vrouw in een witte wereld, die in de zwarte wereld wit is"},"content":{"rendered":"
\"\"<\/a><\/div>

Zeeuws, Surinaams, Rotterdams, Nederlands. Vrouw, dochter, moeder, vriendin.\u00a0Elke dag heb ik met verschillende labels te maken. Sommige labels plak ik zelf op mijn\u00a0persoonlijkheid en op wie ik ben als individu, andere labels worden door buitenstaanders\u00a0gebruikt om mij volgens hun wereldbeeld te defini\u00ebren.\u00a0<\/strong><\/p>\n

\n

Beauty is in the eye of the beholder, <\/em>geldt dit ook voor identiteit?<\/p>\n

\n

Wit meisje<\/strong>
\nEen van de labels waar ik vanaf dag \u00e9\u00e9n op deze wereld mee te maken kreeg was die van\u00a0\u201cmeisje\u201d. Het tweede label was \u201cwit\u201d.\u00a0Een bijzonder label om mee de wereld in te worden gestuurd gezien mijn biculturele roots en
\nde kleur van mijn huid. Maar in mijn familie, die wat huidskleur betreft net zoveel\u00a0schakeringen kent als chocolade, was ik de Zeeuwse roomboterbabbelaar met zeezout.<\/p>\n

\n

Mijn lichte huidskleur, gladder haar (maar nog steeds wel kroes) en lichte ogen speelden\u00a0hier absoluut een rol in. Maar mijn echte wit-zijn zat vanbinnen En hoe ouder ik werd hoe\u00a0meer dit wit-zijn zich manifesteerde.<\/p>\n<\/blockquote>\n

Alles wat ik deed, leuk vond, waar ik over sprak, zelfs de manier waar\u00f3p ik sprak, werd\u00a0belachelijk gemaakt en weggezet als wit. En dus kroop ik weg in \u201cmijn\u201d witte wereld.\u00a0In een razend tempo van wel acht boeken per week, verslond ik mijn wekelijkse voorraad\u00a0van de Zeeuwse bibliobus. Voor mij waren, en zijn, boeken een wereld van woorden waarin\u00a0je kan schuilen. Waar de levens van anderen je kunnen tonen wat ook jij zou kunnen\u00a0bereiken. Ongekende mogelijkheden, een andere horizon.
\nAlles wat ik ontdekte en leerde in de geschreven wereld zorgde voor een groter wordende\u00a0kloof tussen mij en mijn zwarte familie in de echte wereld.\u00a0<\/p>\n

Vuile buitenlander<\/strong>
\nOngemerkt ontwikkelde ik meerdere identiteiten om aan te nemen of rollen om te spelen.\u00a0Elke rol bestond uit een naam en een code, de mores van die specifieke omgeving, waar je\u00a0je aan dient te houden.<\/p>\n

Eerst was er alleen \u201cbuiten\u201d en \u201cthuis\u201d waar ik \u201cLe\u00f3n\u201d werd genoemd. Luisteren naar\u00a0commando\u2019s, niet terug praten, je lichaamshouding en gezichtsuitdrukking altijd onder\u00a0controle houden. Ook als er een Surinaamse scheldkanonnade, vers geland uit het\u00a0Suriname van de jaren 60, over je heen werd gestort. Om zo geen extra woede op te\u00a0wekken bij de heer en meester van het huis, mama.<\/p>\n

Buiten heette ik voor mijn achtste jaar \u201cBabyhulk\u201d en daarna werd het \u201cLeo\u201d of\u00a0\u201cLeopardtank\u201d. Hier was ik, door mijn veel te grote lijf voor mijn jaren, de baas. Met woorden\u00a0en vuisten.\u00a0Dat ik niet echt wit was wist ik als kind wel, ik zag de kleur van mijn huid. Maar ik wist 100 procent zeker dat ik niet zwart was. Wat ik wel was daar zou ik in de puberteit snel\u00a0achter komen.<\/p>\n

\n

Een vuile buitenlander, die op moet rotten naar z\u2019n eigen land.<\/p>\n<\/blockquote>\n

\n

\"\"<\/p>\n

\n

Tijdens het uitgaan werd het\u00a0tegen me geschreeuwd. Ik heb verbaasd om me heen gekeken om te zien of de oudere\u00a0dame, zeer beschonken bleek later, het echt tegen mij had.\u00a0Als puber in Vlissingen met het toerisme als economische motor van de regio, verwees die\u00a0term toentertijd voor mij naar de vele Duitsers die elke zomer en masse bezit namen van\u00a0ons strand en onze boulevard.
\nIn dezelfde periode begon ik mijn zoektocht naar mijn allereerste bijbaantje.\u00a0Verkoopmedewerkster in een bakkerij of in een kledingwinkel, dat leek me wel wat. Ik zocht\u00a0advertenties op en belde verschillende bedrijven. Aan de telefoon ging alles perfect. Elk\u00a0bedrijf dat ik had gebeld nodigde me uit voor een persoonlijk gesprek.
\nVol zenuwen maar ook vol goede moed, stapte ik de bakkerij binnen, ruim tien minuten te\u00a0vroeg. Mijn eerste sollicitatie.<\/p>\n

Toen ik mijn naam noemde en aangaf dat ik een afspraak had\u00a0met mevrouw Jansen, werden de ogen groot en het gezicht verstijfde. Het meisje verdween\u00a0naar achteren en na wat gefluister kwam een oudere mevrouw naar voren. De baan was al\u00a0weg. Helaas.
\nJe gevoel zegt dat er iets niet klopt. In mijn na\u00efviteit nam ik het desondanks aan voor waar.\u00a0Echter, deze sc\u00e8ne herhaalde zich een aantal keer. Andere locaties, andere figuren maar\u00a0steeds hetzelfde resultaat. Soms kreeg ik nog wel een gesprek maar dan verliep dat zeer\u00a0stroef.
\nTot ik bij de supermarkt kwam, waar de hoofdcaissi\u00e8re meteen zei, dat ze niet had verwacht\u00a0dat ik Leontine Vreeke zou zijn. Ze had tijdens het telefoongesprek in haar hoofd een beeld\u00a0van een blond meisje gemaakt, in ieder geval wit.\u00a0<\/p>\n

Ik kreeg een stevige warme hand en iets te drinken. Ook de joviale bedrijfsleider maakte nog\u00a0een opmerking over het verschil tussen mijn naam en mijn verschijning. Hij moest hard\u00a0lachen. Ik lachte mee. Ik heb er drie jaar gewerkt.
\nWat ik toen niet kon bevroeden is hoe die miniwereld van vakkenvullers, vers-chef, kassa en\u00a0klanten mij zou klaarstomen voor het me kunnen invechten in de Nederlandse maatschappij.\u00a0Het gedwongen ondertekenen van de zogenaamde allochtonenverklaring vond ik kwetsend.\u00a0
\nAllochtonen waren toch mensen die niet in Nederland zijn geboren en geen Nederlands\u00a0spreken? Hoe kon ik dan in die categorie vallen?<\/p>\n

Het bedrijf kreeg een korting op mijn loonkosten. Ik werkte er al een aantal maanden maar\u00a0voelde me opeens een excuus Truus. Jaren daarna was ik nog tegen vrouwenquota en\u00a0minderhedenquota. Op je merits <\/em>worden aangenomen, dat telt, zo redeneerde ik toen.\u00a0Onwetend als ik was van glazen plafonds en de obstakels op de weg naar boven.<\/p>\n

En dan had je de klanten.\u00a0Als je drie jaar lang elk weekend kassa draait en ook je\u00a0vakantiedagen aan het werk bent, dan leer je je pappenheimers kennen.\u00a0<\/p>\n

De oudere man met de grote oren die pertinent niet bij mij in de rij ging staan. Maakte niet uit\u00a0hoe druk het bij mijn collega\u2019s was, hij sloot aan in een andere rij en ontweek mijn blik.\u00a0<\/p>\n

Of het lieve oude vrouwtje, gebogen rug, altijd chique gekleed en goed gekapt. Zij maakte er\u00a0juist een punt van om wel bij mij in de rij te staan. Steevast legde ze haar hand op mijn arm\u00a0om vervolgens met alle beste bedoelingen van de wereld te verzuchten dat ze het toch z\u00f3\u00a0knap vond dat ik z\u00f3 goed Nederlands kon spreken. Dat ik daar \u00e9cht trots op mocht zijn. Elke\u00a0week vertelde ik haar dat ik op de Havo zat en in Vlissingen was geboren. Elke week bleek\u00a0ze het weer te zijn vergeten.\u00a0<\/p>\n

Een zwarte rariteit<\/strong>
\nHet schizofrene van deze periode was, dat ik bij elke stap die ik richting volwassenheid\u00a0zette, in de ogen van mijn familie steeds witter werd. Terwijl ik me opeens als een zwarte\u00a0vrouw moest verhouden tot een witte wereld.
\nAls zogenaamde witte puber kreeg ik van mijn zwarte familie op spottende toon de vraag of\u00a0ik weleens met een zwarte jongen had gekust. De volgende dag stond ik op zaterdagavond\u00a0in Cosmo, de enige disco van de stad, te kussen met Daan. Blond haar, blauwe ogen en hij\u00a0had nog nooit met een zwarte gekust. Ik ook niet.
\nIk was een hardrocker, een alto, een gothic, een gabber, een snob en een kakker. Over een\u00a0identiteitscrisis gesproken. Eind jaren \u201890 was ik een zwarte rariteit in een witte wereld maar\u00a0die plek paste mij perfect.<\/p>\n

\n

Ik wist me geen houding te geven op grote Surinaamse\u00a0familiefeesten, ik kon niet dansen op R&B en ik begreep meer dan de helft van de\u00a0gesprekken, gevoerd in straattaal, niet. Ik was een mulat, een halfbloedje, een bounty.\u00a0Ik was anders.\u00a0<\/p>\n<\/blockquote>\n

En juist dat anders zijn zorgde ervoor dat ik het heel goed deed in die witte wereld. Ik wist\u00a0genoeg van mijn zwarte familie en hun normen en waarden om de blik van de witte wereld\u00a0die op mij gericht was te begrijpen. Ik wist dat men dacht iets te zien, wat er simpelweg niet\u00a0was. En dat kon ik uitleggen. Als halfbloedje. Als Zeeuws meisje. Ik kon er grappen over\u00a0maken. Ik kon Leontine zijn. Bijna helemaal mezelf. Maar toch niet helemaal.
\nIn de wereld van multinationals en IT maakte ik carri\u00e8re door terug te vallen op een van mijn\u00a0rollen; Leo, one of the guys<\/em>. Geen meisje maar een bitch. Altijd balancerend op de grens\u00a0tussen leiderschap tonen en daadkracht of een kenau zijn. Ergens voor staan en vol vuur\u00a0een betoog houden of de \u201cangry black woman\u201d zijn in een zee van witte mannen en een\u00a0enkele witte vrouw. Ik heb het spel geleerd en gespeeld. Maar uiteindelijk paste het\u00a0corporate jasje mij niet meer.<\/p>\n

Een van de dingen die ik daar heb geleerd is dat talent alleen niet genoeg is. Je kan nog zo\u00a0vaak mee naar de vrijdagmiddagborrel, met collega\u2019s een \u201catje\u201d doen, keihard werken en je\u00a0targets halen, maar als vrouw, als zwarte man of als zwarte vrouw, moet het je ook gegund\u00a0worden. Je moet de kans krijgen, het voordeel van de twijfel, net als Jan, Piet of Klaas die\u00a0minder kwalificaties heeft dan jij en minder ervaring, maar er wel net zo uitziet als de hiring\u00a0manager. En daarom ben ik nu w\u00e9l voor quota.<\/p>\n

Gekleurd succes<\/strong>
\nVolgens de standaarden van de commerci\u00eble wereld ben ik erg succesvol voor een zwarte\u00a0vrouw in een witte wereld. Ik ben hoogopgeleid, heb internationale werkervaring en ik ben lid\u00a0van het managementteam van het IT bedrijf waar ik als Salesmanager werk.<\/p>\n

Daarnaast heb ik een politieke nevenfunctie als wijkraadslid in Rotterdam. Goed gedaan zou\u00a0je zeggen, en dat is ook zo, maar alles heeft een prijs. Ik heb er harder voor moeten werken\u00a0dan mijn witte mannelijke collega\u2019s, harder dan mijn witte vrouwelijke collega\u2019s. En dat vind\u00a0ik ergens niet erg. Het past bij de Surinaamse opvoeding die ik heb gehad. Diploma\u2019s staan\u00a0centraal, je best doen, hard werken, je aanpassen en je mond houden. Al gaat dat laatste\u00a0me niet zo goed af.
\nWat ik wel erg vind is dat de meeste zwarte mensen denken dat het voor mij als\u00a0lichtgekleurde vrouw makkelijk is geweest om hier te komen. Zij zien mij als de bevoorrechte\u00a0witte, een \u201cKaren\u201d<\/em>. Karen is een fictief figuur, overgewaaid uit de Verenigde Staten, die\u00a0synoniem staat voor een witte vrouw, vaak van middelbare leeftijd, die denkt dat ze recht\u00a0heeft op alles wat zij wil, veeleisend of zelfs agressief gedrag vertoond om haar zin te krijgen
\nen zich niets hoeft aan te trekken van minderheden en de kwesties waar zij dagelijks mee te maken hebben.<\/p>\n

Dubbelbloed<\/strong>
\nVan zwarte mensen krijg ik vaak de vraag of ik geadopteerd ben. Als het ontkennende\u00a0antwoord is gegeven komt automatisch de opmerking dat ik dan zeker een witte moeder\u00a0heb. Het doet pijn om de verbazing en soms verbijstering op de gezichten te lezen wanneer\u00a0het besef doordringt dat een zwarte, Surinaams- Creoolse vrouw mij op deze aarde heeft\u00a0gezet als vrucht van haar lendenen.<\/p>\n

Hun ongeloof speelt mij parten. Ik ben niet zwart\u00a0genoeg.\u00a0Zoals ik nimmer wit genoeg zal zijn, zo zal ik ook nooit zwart genoeg zijn.
\nDe Afro-Amerikaanse schrijfster Toni Morrison had het veelvuldig over de \u201cwhite gaze\u201d<\/em>. De\u00a0blik van de witte mens die een zwart individu reduceert tot een \u201czwarte\u201d. Iemand die door de\u00a0blik van de witte mens gedefinieerd wordt. Minderwaardig aan hen en alleen maar geschikt\u00a0voor bepaalde doeleinden.<\/p>\n

Hoe schrijnend is het dat ik aan den lijve heb moeten ondervinden dat er ook zoiets als een\u00a0\u201cblack gaze\u201d<\/em> bestaat. De blik van de zwarte mens die een wit individu reduceert tot wit. En\u00a0daar val ik onder, volgens hen.
\nAlle labels ten spijt, nu ik moeder ben van een wit kind, wat weer een hele andere dynamiek\u00a0en een ander avontuur met zich mee brengt, weet ik nu precies wie ik ben.<\/p>\n

Halverwege de\u00a0veertig weet ik nu dat ik een dubbelbloed ben. Een kind van onze geschiedenis, van ons\u00a0collectief verleden. En dat wil ik doorgeven.
\nIk ben trots op mijn roots. Zeeuws en Surinaams. Ik spreek Surinaams tegen mijn kind\u00a0wanneer ik boos ben. Ik gebruik het Sranan\u00a0van de jaren \u201960 van mijn moeder om uiting te\u00a0geven aan mijn frustraties als ouder. Ik deel de verhalen van mijn vader over de Tweede\u00a0Wereldoorlog en de belegering van Domburg. Ik vertel over de feesten die in dezelfde tijd\u00a0werden gehouden in Paramaribo, over de Duitse boot de Goslar in de Suriname rivier, en de\u00a0sprankeling in de ogen van mijn Surinaamse opa en oma bij de herinnering.<\/p>\n

\n

Wij eten roti met onze handen. En noemen hutspot \u201cpeen en juun\u201d. Ik ben Nederlands. Ik ben Surinaams. En dit geldt ook voor mijn dochter. Hoe wit zij ook is,\u00a0hoe zwart ik ook mag zijn.<\/p>\n<\/blockquote>\n

En dat brengt me op het volgende punt.<\/p>\n

Dubbele erkenning<\/strong>
\nIk kreeg ooit na vijf jaar te hebben gewerkt in de Benelux van een Vlaming te horen: \u201cgij bent\u00a0een arrogante Hollander, maar gij bent geen arrogante Hollander\u201d. Een mooi compliment.\u00a0<\/p>\n

Anno 2020 lijkt het erop dat Nederland net zoiets zegt, alleen pakt het helaas niet zo positief\u00a0uit. Want iedereen met een Nederlands paspoort is een Nederlander, toch? Echter, zodra je\u00a0tegen Zwarte Piet bent, je uitlaat over racisme of spreekt over het koloniaal verleden en niet\u00a0over de VOC mentaliteit, dan ben je geen Nederlander meer maar een vuile buitenlander die\u00a0op moet rotten naar zijn of haar eigen land.<\/p>\n

Je bent wel een Nederlander maar je bent geen echte Nederlander omdat je huidskleur, naam of wieg niet echt Nederlands is. Niet\u00a0Nederlands genoeg. Loop je in de pas, dan mag je meedoen en blijven. Dan word je\u00a0getolereerd. Ik wil niet getolereerd of geaccepteerd worden. Ik wil erkend en herkend worden\u00a0als van hier. Als een Nederlander.\u00a0
\nDe strijd is voor mij dubbel. Ik ben niet voor niets een dubbelbloed. Want zoals ik mijn plek\u00a0opeis in de witte Nederlandse samenleving, zo eis ik deze ook op in de zwarte Surinaamse\u00a0community. Voor mezelf en voor mijn dochter.\u00a0<\/p>\n

Samen vooruit als \u00e9\u00e9n<\/strong>
\nWat de zwarte gemeenschap onder ogen moet komen is dat er meerdere stemmen,\u00a0meerdere kleuren en meerdere zwarte perspectieven zijn. Ook wij als zwarte community\u00a0hebben te maken met de onderdrukking, het repressieve gedrag en dus ook de\u00a0identiteitsvraag van wie is er zwart genoeg om voor ons te mogen spreken? Zoals er in de witte Nederlandse samenleving de vraag speelt, wie is er Nederlands genoeg om premier te mogen zijn? Of om openlijk tegen Zwarte Piet te zijn? Wie is genoeg?\u00a0Wanneer ben je genoeg?<\/p>\n

Het witte collectief en het zwarte collectief zullen beide onder ogen moeten zien dat\u00a0vierhonderd jaar\u00a0 onderdrukking aan beide kanten een nasleep heeft. En impact op veel\u00a0verschillende manieren:<\/p>\n

\n

Wij zijn hier omdat jullie daar waren. Maar ook lieve zwarte mensen, ik ben zo wit omdat zij\u00a0daar waren en wij hier nu zijn. Samen.\u00a0Zet mij, en anderen zoals mij, niet weg als niet woke <\/em>genoeg. Stel niet dat ik een\u00a0ge\u00efnternaliseerde Karen heb, simpelweg omdat ik volgens jou niet zwart genoeg gedrag\u00a0vertoon. Niet zwart genoeg spreek. Niet zwart genoeg ben.\u00a0<\/p>\n<\/blockquote>\n

Was het eerst een fluisterende stem in mij die zei: \u201dIk verzet mij tegen het stereotiepe beeld\u00a0van de Nederlander en de Surinamer\u201d, nu hoor ik een schreeuw. Op de golven van de\u00a0woede en de veel te lang onderdrukte emoties die nu vrijgekomen zijn, onder andere door\u00a0de dood van George Floyd, schreeuwt mijn ik zo hard als het kan.<\/p>\n

\n

Ik ageer! Ik ageer tegen het zwart of wit. Ik ageer tegen de polarisatie. Ik ageer tegen de\u00a0verdeling en het wij versus zij.\u201d<\/p>\n<\/blockquote>\n

Ik strijd voor het delen van de verhalen van ons gedeelde verleden. Voor onze gezamenlijke\u00a0toekomst. En voor mijn dochter. Die als witte Surinaamse met haar haren gevlochten in kwi\u00a0kwi\u00a0ba<\/em>, of corn rows zoals de Afro-Amerikanen het noemen, niet beschuldigd moet worden\u00a0van cultural appropriation, oftewel culturele toe-eigening.\u00a0<\/p>\n

In de woorden van James Baldwin:\u201d Not everything that is faced can be changed, but\u00a0nothing can be changed until it is faced.\u201d<\/em><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Zeeuws, Surinaams, Rotterdams, Nederlands. Vrouw, dochter, moeder, vriendin.
\nElke dag heb ik met verschillende labels te maken<\/p>","protected":false},"author":1,"featured_media":108844,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[70],"tags":[],"ppma_author":[2583],"class_list":{"0":"post-108843","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-opinie"},"authors":[{"term_id":2583,"user_id":1,"is_guest":0,"slug":"mermar","display_name":"mermar","avatar_url":"https:\/\/secure.gravatar.com\/avatar\/b97554d899a7ce8df2bc286c2f73beda56ebbc97d5d9ced74f7a04498e0fb0d3?s=96&d=mm&r=g","0":null,"1":"","2":"","3":"","4":"","5":"","6":"","7":"","8":""}],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/108843","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=108843"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/108843\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media\/108844"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=108843"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=108843"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=108843"},{"taxonomy":"author","embeddable":true,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/ppma_author?post=108843"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}