{"id":107902,"date":"2018-11-27T22:56:12","date_gmt":"2018-11-27T22:56:12","guid":{"rendered":"https:\/\/wpstaging.afromagazine.eu\/emotionele-pijn-is-ook-armoede\/"},"modified":"2018-11-27T22:56:12","modified_gmt":"2018-11-27T22:56:12","slug":"emotionele-pijn-is-ook-armoede","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/emotionele-pijn-is-ook-armoede\/","title":{"rendered":"“Emotionele pijn is ook armoede”"},"content":{"rendered":"
\"\"<\/a><\/div>

Stichting Ses organiseert rond de feestdagen op 23 december 2018 een volledig verzorgd diner voor alleenstaande moeders. De stichting hoopt zo om de eenzaamheid onder deze doelgroep terug te dringen en\u00a0de schaamte onder deze groep bespreekbaar te maken. Stichting Ses vindt dat deze ongehoorde groep meer aandacht verdient. “Veel mensen hebben het goed in Nederland en kijken uit naar de gezellige feestdagen. Helaas zijn die gezellige dagen niet voor iedereen iets moois\u00a0om naar uit te kijken”, aldus Gilma Laurence, oprichter van de actie. AFRO Magazine stelt 10 belangrijke vragen om het gezicht achter de actie te ontbloten.<\/h3>\n

\"\"<\/p>\n

\n

Hoe ben je op dit initiatief\u00a0gekomen?<\/h3>\n

‘Dit is niet de eerste keer dat ik me inzet voor een doelgroep. Ik heb voorheen al een soortgelijke actie opgericht. Dit was\u00a0naar aanleiding van de orkaan op Sint\u00a0Maarten. Die had zo\u2019n verwoesting teweeggebracht.\u00a0Dat deed wel wat met me. Toen heb ik besloten er echt iets tegen te do\u00e9n. Ik ben er namelijk graag voor mijn \u201ccommunity\u201d<\/em>. Eigenlijk vanuit\u00a0diezelfde gedachtengang, het klaarstaan voor je medemens, heb ik vanuit mijn stichting Ses de doneeractie opgezet.\u00a0<\/p>\n

Waarom heb je\u00a0specifiek\u00a0gekozen voor deze doelgroep?<\/h3>\n

Mijn affiniteit met het alleestaande moederschap speelt voor mij een doorslaggevende rol, omdat ik er zelf ook heb gestaan en ik kan je vertellen:\u00a0I know it\u2019s not easy, it\u2019s a tough job!<\/em> De dingen waar alleenstaande moeders nu tegenaanlopen, ben ik ook tegenaan gelopen. waar zij nu over heen struikelen, daar ben ik ook\u00a0over heen gestruikeld. Ik weet dus als geen ander hoe zwaar het is om\u00a0er volledig in je eentje ervoor te moeten staan. Het is gewoon niet makkelijk om als alleenstaande moeder alle eindjes aan elkaar vast\u00a0te knopen.\u00a0Zeker als je geen goede vangnet hebt.\u00a0Daarbij realiseer ik me dat er onder deze groep best wel veel armoede is. En met die feestdagen die eraan komen..<\/p>\n

Dus je dacht als het tijd is om iets terug te doen, dan is\u00a0dat zeker nu<\/h3>\n

Alleenstaande moeders komen altijd op de laatste plek, omdat ze hun kinderen altijd op de eerste plek zetten. Ik vind inderdaad dat het nu tijd is om te zeggen: het is genoeg geweest, nu zijn ook z\u00edj aan de beurt. Daarbij geloof ik dat het een positieve bijdrage levert binnen de samenleving, Als deze vergeten groep ook aandacht krijgt en ook eens in het zonnetje worden gezet, dan zullen zij beter participeren binnen de samenleving en er echt een onderdeel van uitmaken.\u00a0Wat je vaak ziet bij alleenstaande ouders is een herkenbaar patroon: armoede en frustratie. Ik denk dat het vooral belangrijk is voor deze groep om een goed voorbeeld\u00a0te hebben. En in te zien dat hetgeen wat een ander kan, jij dat kan ook kan. Soms heb je gewoon een rolmodel nodig, wat vaak ontbreekt bij moeders die er alleen voor staan. Stel je voor dat je zelf vier kinderen hebt, en alle vier hebben ze verschillend karakters. Dat is vier keer een zware klus. Wij als stichting weten dat en daarom willen we deze alleenstaande mama’s meegeven: je staat er niet alleen voor en als je hulp nodig hebt, klop dan gerust aan ons\u00a0deur.<\/p>\n

Zijn er niet genoeg sociale voorzieningen in Nederland?<\/h3>\n

Ik ben sowieso niet van ‘de subsidies’. Dat brengt teveel romslomp met zich mee. Subsidieaanvragen kosten teveel tijd, administatie en geld. Veel papieren inleveren enzo. Nee, niets voor mij. Bovendien ben ik meer een doener. Wij zijn als stichting een goed initiatief, omdat wij heel erg laagdrempelig zijn. Niks vele rompslomp of administratiewerk.\u00a0We just know the pain.<\/em><\/p>\n

Een helpende hand is altijd fijn, kan dat ook contraproductief werken?<\/h3>\n

Wat wij vooral doen is het aanreiken van een variatie van de juiste instrumenten die van belang zijn als je er alleen voor staat. Van\u00a0budgetteringsworkshop tot een weerbaarheidscursus, noem het maar op. Allerlei tools reiken wij aan die het leven van alleenstaande moeders\u00a0een beetje\u00a0 kan vergemakkelijken.\u00a0We willen zeker niet zeggen dat we alles willen oplossen. Wat wij als stichting vooral wel willen is het geven van handvaten, opdat zij weten dat zij\u00a0er niet alleen voor staan, en al zeker zich niet hoeven te schamen.<\/p>\n

Is schaamte een grote\u00a0issue binnen deze groep en hoe proberen jullie deze ‘schuwe’ doelgroep te bereiken?<\/h3>\n

Jazeker. Schaamte is zeker aanwezig. Het is ook best moeilijk om binnen te komen bij deze groep. Mensen laten je niet 1,2,3 binnen. Maar als je er zelf ook hebt gestaan en er ook zelf doorheen bent gegaan, dan kun je er makkelijker over meepraten. Dan laten ze je wel wat sneller binnen. Het wordt dan een gevoel van herkenning dat overheerst. Zoiets van hey, hier ben ik ook tegenaangelopen en zo heb ik er ook tegen gevochten.<\/p>\n

Hoe zit het met welvarende alleenstaande ouders die niet naar de voedselbank gaan?<\/h3>\n

Ook voor hen willen wij natuurlijk wat betekenen. Wij staan voor alle alleenstaande moeders.<\/p>\n

Zullen mensen wel niet denken, die redden zich toch prima?<\/h3>\n

Die redden zich op het eerste gezicht misschien wel prima, maar armoede en het moeilijk hebben valt niet alleen onder de noemer\u00a0financieel.\u00a0Ook geestelijk kun je het behoorlijk zwaar hebben. Het woord armoede betekent daarom voor mij niet alleen een gebrek hebben aan geld.\u00a0Het woord armoede kan van alles betekenen. Want als jij niet lekker in je vel zit, hoe kan jij dan je kinderen\u00a0opvoeden? Emotionele pijn. Dat is ook armoede in mijn ogen.\u00a0<\/p>\n

Wanneer gaan jullie met een tevreden gevoel 23 december afsluiten?<\/h3>\n

Nogmaals, wij doen dit niet om geforceerd een cursus\u00a0aan te smeren of andere gedachten aan te sporen. Nee, daar doen wij het niet om. Dit kun je alleen doen als het vanuit je hart komt en wij doen het oprecht vanuit ons hart. Er is niets mooiers dan onze krachten bundelen om het voor elkaar te krijgen om de instrumenten weer door te geven aan een ander die ze nog niet heeft. Want ja, als hun het kunnen, dan kunnen wij het ook. Al is het maar e\u00e9n uit de honderd die we wakker kunnen schudden, dan is dat voor ons al een geslaagde missie.\u00a0<\/p>\n

De drie ingredi\u00ebnten die je nodig hebt om een sterke, succesvolle alleenstaande moeder te worden zijn..\u00a0<\/h3>\n

Wilskracht, hoop, en vooral geloof in jezelf.\u00a0 Als je deze drie elementen hebt, dan houd je van jezelf. En je kinderen kunnen je drijfveer zijn. Daarom zijn mijn kinderen mijn grote voorbeeld. Kinderen vragen er niet voor om in een bepaalde situatie te zitten. Dan is het mijn taak om ervoor te zorgen dat hun beter verdienen. Waarbij ik bij mijzelf moet beginnen. Bij mijzelf beginnen en mijzelf leren te vergeven voor de fouten die ik wel of niet heb gemaakt in het verleden. Dus in de loop ernaartoe om een succesvolle moeder te worden kun je fouten maken, maar van die fouten moet\u00a0\u00a0je leren.\u00a0\u00a0<\/p>\n

Klik op de onderstaande link voor meer informatie over de doneeractie.\u00a0<\/a><\/p>\n<\/p>\n<\/p>\n<\/p>\n<\/p><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Stichting Ses organiseert rond de feestdagen op 23 december 2018 een volledig verzorgd diner voor alleenstaande moeders. De stichting hoopt zo om de eenzaamheid onder deze doelgroep terug te dringen en de schaamte onder deze groep bespreekbaar te maken.<\/p>","protected":false},"author":1,"featured_media":107903,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[80],"tags":[],"ppma_author":[2583],"class_list":{"0":"post-107902","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-rubriek-missing"},"authors":[{"term_id":2583,"user_id":1,"is_guest":0,"slug":"mermar","display_name":"mermar","avatar_url":"https:\/\/secure.gravatar.com\/avatar\/b97554d899a7ce8df2bc286c2f73beda56ebbc97d5d9ced74f7a04498e0fb0d3?s=96&d=mm&r=g","0":null,"1":"","2":"","3":"","4":"","5":"","6":"","7":"","8":""}],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/107902","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=107902"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/107902\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media\/107903"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=107902"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=107902"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=107902"},{"taxonomy":"author","embeddable":true,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/ppma_author?post=107902"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}