{"id":103543,"date":"2024-03-25T15:02:10","date_gmt":"2024-03-25T15:02:10","guid":{"rendered":"https:\/\/wpstaging.afromagazine.eu\/grote-olievondsten-voor-de-kust-van-suriname-vloek-of-zegen\/"},"modified":"2024-03-25T15:02:10","modified_gmt":"2024-03-25T15:02:10","slug":"grote-olievondsten-voor-de-kust-van-suriname-vloek-of-zegen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/grote-olievondsten-voor-de-kust-van-suriname-vloek-of-zegen\/","title":{"rendered":"Grote olievondsten voor de kust van Suriname: vloek of zegen?"},"content":{"rendered":"
\"\"<\/a><\/div>

Op dit moment baant zich een gigantische boor door de zeebodem van Suriname. Over enkele weken wordt bekend of het land een nieuwe olie-ontdekking aan haar lijst mag toevoegen. Inmiddels staat de teller al op acht. De verwachte olie-inkomsten kunnen Suriname voorgoed uit de armoede halen. Maar daarvoor moet er wel nog heel wat gebeuren.<\/strong><\/p>\n

Het zijn opwindende tijden voor Patrick Brunings, Offshore Exploratie Asset Manager bij Staatsolie, het Surinaams olie- en gasbedrijf. Zijn dagen bestaan vooral uit meetings en telefoontjes, maar de inzet is hoog. Er staan miljarden dollars op het spel.<\/p>\n

Sinds de eerste olie-ontdekking voor de kust van Suriname in januari 2020 bevindt het \u2018kleine\u2019 Staatsolie zich plots tussen de \u2018grote jongens\u2019 van de olie-industrie. Van TotalEnergies, ExxonMobil en Chevron tot Shell en Petronas: alle grote bedrijven zijn tegenwoordig actief in Surinaamse wateren.<\/p>\n

Zij werken hier onder toezicht van Staatsolie, die verantwoordelijk is voor het beheer van de hele olieketen in het land. \u201cWij moesten op heel korte tijd ons niveau opkrikken\u201d, zegt Brunings, een vrolijke man van 58 jaar. \u201cDe internationale oliemaatschappijen hebben tientallen jaren ervaring en verschrikkelijk veel geld.\u201d Maar de ambitie van Staatsolie is er niet minder om. \u201cOns doel is om een strategische partner te zijn voor de internationale oliemaatschappijen. Wij willen ze niet alleen monitoren, maar hen ook ondersteunen en met hen samenwerken\u201d, licht Brunings een tipje van de sluier op.<\/p>\n

Eerste offshore olievondst<\/strong><\/p>\n

Op 7 januari 2020 maakten het Amerikaanse oliebedrijf APA Corporation en haar Franse partner TotalEnergies de eerste grote olievondst in Surinaamse wateren bekend. Bij Staatsolie stond de champagne toen al koud in de koelkast. Het nieuws kwam niet als een verrassing.<\/p>\n

\u201cWe zagen de trend in buurland Guyana, waar er steeds meer oliebronnen werden ontdekt richting Suriname\u201d, verklaart Brunings. \u201cHet was te verwachten dat wij ook olie zouden hebben. Maar je moet het wel vinden uiteraard.\u201d<\/p>\n

\n
\n
\n
\n
\n \"Patrick<\/div>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/article>
Patrick Brunings achter zijn bureau. Foto: \u00a9 Corporate Communication Staatsolie<\/figcaption><\/figure>\n

Drie maanden later schoten APA Corporation en TotalEnergies weer raak, en in juli 2020 opnieuw. \u201cDat het zo snel ging heeft ons wel verrast\u201d, lacht Brunings. Inmiddels staat de teller op acht grote olievondsten. Ook Petronas, een Maleisisch energiebedrijf, schoot al drie keer raak in Blok 52, een zeegebied van 4750 vierkante meter voor de kust van Suriname. Het ontdekte hier zowel olie al gas.<\/p>\n

Kort na de ontdekking van de tweede oliebron van APA Corporation en TotalEnergies in april 2020 werd Brunings aangesteld als \u2018Exploration and Non Operated Ventures Asset Manager\u2019 \u2013 kortweg offshore Exploratie Asset Manager. Het is Brunings\u2019 taak om \u201cde kennis van het bekken te vergroten\u201d zodat de \u201cexploratieactiviteiten gemonitord en be\u00efnvloed kunnen worden\u201d.<\/p>\n

Veertig jaar geleden vertrok Brunings naar Nederland om werktuigbouwkunde te studeren aan de TU Delft, maar hij schakelde al snel over naar de studie Mijnbouw en Petroleumwinning. Hij kan zich het eerste bezoek aan de faculteit nog goed herinneren. \u201cHet was net alsof ik in een Harry Potter omgeving terecht kwam. Een oud, bakstenen gebouw met een museum en grote ammonieten (spiraalvormige fossielen, red.) bij de ingang. Studenten renden over de gang, en er was een binnenpleintje achter glas met lood. Ik wist meteen: hier moet ik zijn\u201d, zegt Brunings. Hij glundert nog steeds wanneer hij eraan terugdenkt.<\/p>\n

Zijn nieuwe studiekeuze maakte Brunings met het oog op zijn carri\u00e8re in Suriname. Want ondanks de leuke studentenomgeving had hij veel heimwee naar zijn geboorteland. Tijdens een vakantie in Suriname legde hij het eerste contact met Staatsolie. Destijds, we praten over 1993, was het Surinaamse olie- en gasbedrijf nog klein, met een productie van \u2018slechts\u2019 7000 barrels per dag. De olie was afkomstig uit olievelden aan land, maar Brunings droomde toen al van een toekomst met oliewinning op zee.<\/p>\n

Terug in Nederland koos hij voor de specialisatieopleiding petroleumwinning met veel \u2018offshore vakken\u2019. \u201cIk heb toen een gok gewaagd, en die is gelukkig goed uitgedraaid\u201d, lacht Brunings. Na zijn studie kon hij in 1995 meteen aan de slag in Suriname.<\/p>\n

\n

In Nederland verklaarden ze hem allemaal voor gek, maar voor Brunings was het nauwelijks een keuze. \u201cSuriname trok me gewoon. Ik moest terug\u201d<\/p>\n<\/blockquote>\n

\u201cHet besluit om terug te komen naar Suriname nam ik op een warme dag in Nederland\u201d, herinnert hij zich nog. \u201cIk zat op een terrasje in de zon, bij een kasteel waar ik op sightseeing was geweest. Het was even warm als in Suriname en alles stond in bloei. Het landschap leek bijna tropisch, maar ik was niet in Suriname. Ik zag geen srananman om me heen. Toen besefte ik: \u2018In Nederland ga ik nooit helemaal thuis zijn\u2019.\u201d<\/p>\n

En juist op dat moment nam Staatsolie contact met hem op.<\/p>\n

\u201cHet contract dat ze me aanboden was niet echt aantrekkelijk\u201d, lacht Brunings. \u201cMet mijn studentenbaantje in Nederland verdiende ik meer. Maar het werk, en vooral het land, trok me zo aan dat ik het toch heb aangenomen.\u201d Hij liet zijn vrienden, volleybalteam en klein softwarebedrijfje achter zich en stak de oceaan over. In Nederland verklaarden ze hem allemaal voor gek, maar voor Brunings was het nauwelijks een keuze. \u201cSuriname trok me gewoon. Ik moest terug.\u201d<\/p>\n

\n
\n
\n
\n
\n \"Patrick<\/div>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/article>
Patrick Brunings (links, met twee medewerkers). Foto: \u00a9 Corporate Communication Staatsolie<\/figcaption><\/figure>\n

Voor de leeuwen gegooid<\/strong><\/p>\n

Bij Staatsolie werd Brunings voor de leeuwen gegooid. Dat gold voor iedereen die nieuw was in het bedrijf. \u201cHet was direct een goede vuurproef\u201d, zegt Brunings. Tijdens zijn eerste werkdagen moest hij de productieprocessen monitoren en optimaliseren. Daarvoor was hij vaak op de brommer in het productieveld. \u201cDe meeste mensen wisten wel welke pijpleidingen waar lagen, maar er was nog geen kaart van het leidingennet. Dat heb ik toen samen met een collega gemaakt en gedigitaliseerd. Iedereen was er zo blij mee\u201d, vertelt Brunings. Hij kreeg al heel snel een leidinggevende positie in het bedrijf, mede dankzij zijn universitaire opleiding aan de TU Delft. \u201cStaatsolie had echt behoefte aan wetenschappelijk kader\u201d, zegt Brunings.<\/p>\n

Vandaag geeft Brunings leiding aan zo\u2019n 25 werknemers op het hoofdkantoor van Staatsolie. Dat is veel minder dan de 800 werknemers die hij aanstuurde in zijn vorige functie als Production Asset Manager in Saramacca, het district waar Staatsolie drie olievelden beheert. Maar de uitdaging is groot \u2013 en de inzet groter. Onder Brunings\u2019 toezicht doet Staatsolie onderzoek naar olie en gas in de Surinaamse ondergrond. Want met alle opwindende activiteiten voor de kust, wil het bedrijf niet achter de feiten aan lopen.<\/p>\n

De grote oliebedrijven waren niet meteen te porren om met zo\u2019n klein bedrijfje uit Suriname om tafel te zitten over geotechnische zaken. Maar omdat Staatsolie specifieke data en kennis over het Surinaamse zeebekken vergaarde die de internationale oliebedrijven niet hebben, komen de bedrijven tot inkeer, vertelt hij. \u201cNu beginnen ze ons juist te benaderen om aan tafel te gaan zitten.\u201d<\/p>\n\n\n\n
\n

Drukke tijden voor de kust<\/p>\n

Er zijn inmiddels tien internationale oliemaatschappijen actief voor de kust van Suriname, en de interesse blijft groeien. In de afgelopen twee jaar heeft Staatsolie maar liefst zeven zeegebieden \u2013 zogenaamde \u2018blokken\u2019 \u2013 geveild aan verschillende oliebedrijven, een derde veiling loopt nog.<\/p>\n

In Blok 58, waar TotalEnergies en APA Corporation al vijf ontdekkingen deden, staan er dit jaar nog twee boringen op de agenda, en ook in twee andere blokken zijn er de komende drie jaar plannen voor nieuwe exploratieboringen. In Blok 52, waar Petronas momenteel de Fusea-exploratieput aan het boren is, wordt tegelijk ook naar gas gezocht.<\/p>\n

Ook iets dichter bij de kustlijn, in de zogeheten shallow offshore, ziet Brunings \u2018heel mooie dingen\u2019 gebeuren. Paradise Oil Company (POC), de dochteronderneming van Staatsolie die in 2005 werd opopricht, boorde hier in 2015 de eerste offshore putten. Maar midden in het traject moest Staatsolie de activiteiten stopzetten omdat de olieprijs kelderde. De moeite is echter niet verloren, want met de data van toen en de kennis van nu, wordt hier nu opnieuw naar olie gezocht.<\/p>\n

In drie van de vier blokken in de shallow offshore is Staatsolie, via zijn dochteronderneming POC, veertig procent aandeelhouder. \u201cAls we daar olie vinden is het hek echt van de dam\u201d, zegt hij met twinkelende ogen. \u201cHet is dichter bij de kust en in ondiep water, dus de kosten zijn vele malen lager. Dat maakt het enorm interessant.\u201d<\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

De grote bedrijvigheid voor de kust vormt een nieuwe kans voor Suriname om een welvarend land te worden. Voor het beheer en succes van de recente olieontwikkelingen rekent de regering \u2013 en bij uitbreiding geheel Suriname \u2013 op de ervaring, kennis en kunde van Staatsolie. Het bedrijf speelt een enorm grote rol in de economische ontwikkeling van het land. Met een ruwe olieproductie van 6,14 miljoen barrels en een omzet van 840 miljoen Amerikaanse dollar was Staatsolie in 2022 goed voor maar liefst een derde van de overheidsinkomsten. En haar (economisch) belang zal met de recente ontwikkelingen voor de kust alleen maar groter worden.<\/p>\n

Alleen al aan het eerste project van TotalEnergies en APA Corporation in Blok 58 kan Suriname de komende jaren \u2013 afhankelijk van de olieprijs \u2013 \u2018tussen de 16 miljard en 26 miljard dollar verdienen\u2019, aldus Annand Jagesar, de huidige directeur van Staatsolie, eind 2023 op een persconferentie. De toekomstige oliedollars kunnen Suriname, waar 42 procent van de bevolking in armoede leeft, voorgoed uit de armoede halen.<\/p>\n

\n
\n
\n
\n
\n \"Voor<\/div>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/article>
Voor het hoofdkantoor van Staatsolie. Foto: \u00a9 Zo\u00eb Deceuninck<\/figcaption><\/figure>\n

Maar het hebben van natuurlijke hulpbronnen is nog niet hetzelfde als er profijt uit halen. Van alle landen die afhankelijk zijn van een extractieve industrie (industrie\u00ebn die grondstoffen uit de aarde halen en verwerken, red.) lukt het slechts een kleine minderheid om de befaamde \u2018grondstoffenvloek\u2019 te ontwijken. Bij landen die ten prooi vallen aan de grondstoffenvloek leidt een overvloed aan natuurlijke hulpbronnen tot corruptie en stagnatie of zelfs economische krimp. In plaats van een zegen, worden ze een vloek. Van de 23 landen in de wereld waar energie goed is voor 60 procent of meer van de export, is er bovendien niet \u00e9\u00e9n een \u2018echte democratie\u2019, blijkt uit onderzoek van Larry Diamon, een Amerikaanse politiek socioloog die lesgeeft aan de universiteit van Stanford.<\/p>\n

\n

Bij landen die ten prooi vallen aan de grondstoffenvloek leidt een overvloed aan natuurlijke hulpbronnen tot corruptie en stagnatie of zelfs economische krimp<\/p>\n<\/blockquote>\n

Er zijn maar enkele landen die de grondstoffenvloek grotendeels hebben kunnen vermijden. Botswana, \u2018s werelds grootste producent van diamanten, Canada, een grote exporteur van aardgas en steenkool, Chili, \u2018s werelds grootste koperproducent en Noorwegen met haar enorme olie- en gasreserves zijn de meest bekende. \u201cDat zijn landen die inzetten op een sterk wettelijk kader, sterke instituten en een faciliterend (investerings)klimaat\u201d, zegt Dimitri Tjon Sie Fat, projectco\u00f6rdinator bij Stichting Projekta, een Surinaamse NGO die zich onder meer richt op de versterking van het maatschappelijk middenveld.<\/p>\n

Gebakken peren<\/strong><\/p>\n

In het kader van de offshore olie- en gasindustrie deed Projekta in 2023 onderzoek naar de hiaten in de Surinaamse wetgeving en in de capaciteitsprogramma\u2019s van de overheid. Want de olie mag er dan aankomen, is Suriname er ook klaar voor?<\/p>\n

Het korte antwoord is \u2018nee\u2019.<\/p>\n

Op zowel het beheer van natuurlijke hulpbronnen, milieu, klimaatverandering, grondenrechten, inspraakmechanismen en gezondheid en veiligheid bij olie- en gasexploratie stelt Tjon Sie Fat een algeheel capaciteitsgebrek vast. Daarnaast is er op alle vlakken een gebrek aan visie, strategie en planning, transparantie en verplichting tot openbare rapporten en statistieken.<\/p>\n

Ook in de wetgeving is er nog veel werk aan de winkel. Zo wordt er in verschillende wetten verwezen naar staatsbesluiten die nog niet zijn afgekondigd, zijn lege fondsen in het leven geroepen en is de wetgeving voor gezondheid en veiligheid zo verouderd dat ze inmiddels al is achterhaald.<\/p>\n

\u201cSuriname heeft op zoveel punten een goede startpositie\u201d, zucht Brunings. \u201cWe hebben veel bos, een eigen waterkrachtcentrale, eigen olievoorraden en een creatief volk. Maar er zijn pijnpunten die wel rechtgetrokken moeten worden. Goed bestuur is een groot issue en dat kan ons veel pijn veroorzaken\u201d, deelt Brunings zijn persoonlijke mening hierover. \u201cWant olie raakt ook eens op, en als we als land zo doorgaan zitten we echt met de gebakken peren.\u201d<\/p>\n

Petprojecten<\/strong><\/p>\n

De miljarden dollars die straks binnenrollen uit de nieuwe offshore-industrie moeten daarom \u2018direct\u2019 ge\u00efnvesteerd worden in industrie\u00ebn die niets met olie en gas te maken hebben, vindt Brunings persoonlijk. \u201cWe moeten voorkomen dat er een totale afhankelijkheid komt op de olie-industrie\u201d, waarschuwt hij. De levensduur van het eerste olieproject dat TotalEnergies en APA Corporation in Suriname willen ontwikkelen is \u2018slechts\u2019 15 tot 20 jaar.<\/p>\n

\u201cSuriname moet nu al een plan hebben waar ze met het geld naartoe wil\u201d, vervolgt Brunings. \u201cDat is misschien nog wel de grootste uitdaging voor Suriname: hoe ver durven we vooruitkijken? Welke sectoren willen we over 25 jaar ontwikkeld hebben? Waar moeten we in investeren? Als we dat niet eerst vastleggen, gaat het geld gebruikt worden voor allerlei petprojecten zonder gemeenschappelijk doel. Dan zullen we op het eind van de rit niets hebben overgehouden aan al de olie-inkomsten\u201d, zegt Brunings, die er niet gerust op is.<\/p>\n

\n
\n
\n
\n
\n \"Patrick<\/div>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/article>
Patrick Brunings: \u201cHoe goed durven we vooruitkijken?\u201d Foto:\u00a0\u00a9\u00a0Zo\u00eb Deceuninck<\/figcaption><\/figure>\n

\u201cDe regering heeft nauwelijks ruimte om het hoofd boven water te houden, dus ik begrijp dat het lange termijn plaatje niet hoog op de agenda staat. Maar het moet wel gebeuren\u201d, zegt Brunings.<\/p>\n

Suriname 2050<\/strong><\/p>\n

Al twee jaar komt hij daarom geregeld samen met elf andere vooraanstaande Surinamers om te brainstormen over de vraag \u2018Hoe moet Suriname er in 2050 uitzien?\u2019. Deze \u2018denktank\u2019 heeft nog geen naam en bestaat officieel ook niet, maar is een kleinschalig initiatief dat moet uitgroeien tot een landelijk gedragen plan. \u201cSurinamers hebben een gezamenlijke uitdaging nodig. En elke regering die aan de macht komt hou je daar verantwoordelijk voor.\u201d<\/p>\n

\n

\u201cIk wilde niets liever dan een bijdrage leveren aan de opbouw van mijn land, en ik ben blij dat dat gelukt is\u201d<\/p>\n<\/blockquote>\n

Deelname aan de denktank is volledig in lijn met Brunings zijn eigen levensvisie, die in het teken staat van de ontwikkeling van Suriname. \u201cIk wilde niets liever dan een bijdrage leveren aan de opbouw van mijn land. Al tijdens mijn studieperiode heb ik er altijd van gedroomd te kunnen werken in de offshore, en dan het liefst in Suriname.\u00a0 Ik ben blij dat dat gelukt is\u201d, zegt Brunings. \u201cStaatsolie is nu echt een speler in het internationale oliegebeuren. Het is alleen jammer dat ik nu het einde van mijn carri\u00e8re nader. Ik had hier nog tien jaar van willen genieten\u201d, lacht hij. \u201cMaar misschien kan ik nog op een andere manier mijn bijdrage leveren.\u201d<\/p>\n\n\n\n
\n

Waarom boekt Staatsolie w\u00e9l succes?<\/strong><\/p>\n

Suriname telt meer dan honderd staatsbedrijven, maar er is er eigenlijk maar \u00e9\u00e9n die er echt toe doet in de boekhouding. Staatsolie, dat in 1980 is opgericht tijdens de militaire dictatuur, is al 44 jaar een vast begrip in de Surinaamse maatschappij. In de tussentijd gingen alle andere belangrijke staatsbedrijven over de kop, waaronder het rijstbedrijf, de houtmaatschappij, de scheepvaartmaatschappij, de suikerfabriek, de kartonnendozenfabriek, het bananenbedrijf en de Nestle-fabriek die Suriname bij de Onafhankelijkheid in 1975 van Nederlands bestuur had overgenomen. Maar Staatsolie boekte wel succes.
\n\tVolgens exploratiemanager Brunings heeft dit verschillende oorzaken, te beginnen bij het begin, in 1980. \u201cVanaf toen zijn de juiste structuren en de juiste attitude gezet\u201d, vertelt Brunings. \u201cHet personeel houdt verschrikkelijk veel van het bedrijf. Er is vertrouwen dat we onze dromen kunnen realiseren.\u201d En misschien nog wel de belangrijkste: \u201cToegang tot geld is doorgaans geen issue bij Staatsolie. Onze ontwikkeling wordt er niet door geremd. De grondstof waarmee we handelen levert genoeg dollarinkomsten op.\u201d Hierdoor kan Staatsolie steeds in het bedrijf blijven investeren \u2013 ook als de waarde van de Surinaamse munt keldert, zoals gebeurde tijdens de economische crisis in de jaren tachtig en de huidige crisis, die begon in 2015. \u201cStaatsolie investeert in zijn mensen, in opleidingen, faciliteiten en in onderhoud\u201d, besluit Brunings.<\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Dit artikel is onderdeel van de serie \u2018Surilines\u2019, een onderzoek naar de banden tussen Suriname en Nederland in de aanloop naar vijftig jaar onafhankelijkheid. In 2024 ligt de focus op financi\u00ebn. Voor meer informatie, bezoek onze website www.surilines.nl<\/a>.\u00a0Deze publicatie is tot stand gekomen met steun van het Fonds Bijzondere Journalistieke Projecten<\/a>.<\/em><\/p>\n

\n
\n
\n
\n \"Fonds\"<\/div>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/article>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Op dit moment baant zich een gigantische boor door de zeebodem van Suriname. Over enkele weken wordt bekend of het land een nieuwe olie-ontdekking aan haar lijst mag toevoegen. Inmiddels staat de teller al op acht. De verwachte olie-inkomsten kunnen Suriname voorgoed uit de armoede halen. Maar daarvoor moet er wel nog heel wat gebeuren. […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":103544,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[90],"tags":[],"ppma_author":[2583],"class_list":{"0":"post-103543","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-suriname"},"authors":[{"term_id":2583,"user_id":1,"is_guest":0,"slug":"mermar","display_name":"mermar","avatar_url":"https:\/\/secure.gravatar.com\/avatar\/b97554d899a7ce8df2bc286c2f73beda56ebbc97d5d9ced74f7a04498e0fb0d3?s=96&d=mm&r=g","0":null,"1":"","2":"","3":"","4":"","5":"","6":"","7":"","8":""}],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/103543","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=103543"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/103543\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media\/103544"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=103543"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=103543"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=103543"},{"taxonomy":"author","embeddable":true,"href":"https:\/\/afromagazine.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/ppma_author?post=103543"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}