Chocolade handjes

Hoe pijn en verdriet om dingen toch door de jaren heen kunnen veranderen. Van mijn zevende tot tiende jaar heb ik met m'n ouders in België gewoond; een jaar in Brussel (Schaarbeek) en twee jaar in Knokke.

Op de lagere school werd ik vaak Congoleeske genoemd. Soms ook door de leraar! Mijn moeder kocht altijd lekkere chocoladehandjes voor mij: dat was namelijk een lekkernij in België. Alle winkels lagen er vol mee.

Op een dag kwam er een witte dame bij ons thuis. Toen ik haar een chocoladehandje aanbood (natuiurlijk om er zelf één te kunnen nemen), schrok die dame heel erg. Ze deinsde zelfs achteruit, maar ik begreep het niet. Nadat ze met mijn moeder een tijdje in de keuken had staan praten, heb ik nooit geen chocoladehandjes meer in huis gezien. En tot mn grote spijt en verdriet mocht ik ze ook nooit meer eten. Mijn moeder gaf me als reden dat het slecht zou zijn voor mn tanden."

Oh wat had ik een hekel aan die witte vrouw!

Pas vele vele jaren nadat ik volwassen werd kwam ik er achter, waar die chocolade handjes eigelijk voor stonden. Zij stonden namelkijk als een symbool voor het tijdperk van Europa's grootste massa moordenaar: Koning Leopold van België.


Leopold II, die over België regeerde van 1835 tot zijn dood in 1909, ‘verwierf de Congo als een persoonlijke kolonie’ in 1885. Hij liet immers tijdens zijn bewind in de Congo wel tien miljoen mensen vermoorden.

Hij forceerde de gehele bevolking te werken op rubberplantages; wanneer een dorp onvoldoende rubber aanleverde konden de inwoners met de dood bestraft worden. Als de soldaten iemand executeerden, moesten zij als bewijs een afgehakte hand aanleveren bij hun commandant.


Nu denk ik nog wel eens terug aan die witte vrouw die ik vroeger zo haatte. Ik zou haar wel willen kunnen zeggen dat ik daar eigenlijk van spijt van heb. 

Door Nimrod Sargon